ANG DRAMA NG LANGIT

Fabulous birthday to me! It’s the 10^th day of 2010, ito ang araw ko. Ewan ko lang kung ganito rin ang pakiramdam ninyo sa tuwing sasapit ang kaarawan ninyo. Parang nalulungkot na hindi maintindihan. Ibig kumawala ng mga iyak. Naghihintay ng mga tawag. Excited sa pag-aabang ng mga messages. Sino ang mga makakaalala, sino ang hindi nakakaalam.

It’s my birthday at alam ko, ang ilan ay nag-iisip na tungkol sa birthday ko ang aking isusulat ngayon. Mga larawan na magsasabing nag-enjoy nga ako! Alam nyo ba kung saan ako excited? Kung ano nga ba ang mailalagay ko ngayon sa blog ko at ano ang shot na maihahatid ko sa inyo.

Alas singko y media ng hapon ng lumabas ako ng aking lungga at doon ko napagwari na kay ganda ng langit. Iba ang dramang hatid ng langit ngayong araw na ito. Papalubog pa naman ang araw. Napaka-dramatic talaga. Ang mga ulap ay tila mga anghel na nagbibigay ngiti sa bughaw na langit at ang sinag ng araw ay ang liwanag na lumilimlim sa mga ito.

KAHON

Isang araw bago pagsapit ng aking kaarawan, hayaan ninyong nakasara ang kahong ito at simula bukas, pagsapit ng oras ng aking pagsilang ay sisimulan ko itong buksan. Mga nakakahon na regalong tinanggap ko sa loob ng tatlumpu’t isang taon na bumoo sa akin bilang ako ngayon.

PAMILYA. Huling bahagi ng taong 2008 ng maganap ang ikinatatakot kong mangyari. Ito ay ang pagkawala ni Mommy na siyang pinaghuhugutan ko ng inspirasyon sa aking pagsisikap na magkaroon ng maayos na pamumuhay. Si Mommy na siyang nagtaguyod sa akin sa loob ng tatlumpung taon ay pumanaw at iniwan ako. Nagbuo kami ng mga pangarap na sabay naming binubuo. Ang pagtanggap lamang dito na maluwag sa loob ang siyang magbibigay sa akin ng pagkakataong bumangon muli. Masakit ang pangyayari pero hindi ko hahayaang humina ako. I will continue reaching for the stars. Nandiyan pa ang aking Nanay at Tatay, si Daddy, at ang mga kapatid ko na siyang magiging kaagapay ko sa pagtahak ko sa buhay.

KAIBIGAN. I was blessed with a lot of friends around. Mga totoong kaibigang dumamay sa mapapait na karanasan ko sa buhay. Not to mention all their names, they know who they are and I love them so much. They are my strength and source of joy. Lahat sila mahal ko. Lahat kayo. Kahit ikaw na nagbabasa nito. I love you!

EDUKASYON. Paano na lang kung hindi ako nakapag-aral? Ano kaya ang ginagawa ko ngayon? Isa sa mga pinakamagandang regalong iniwan ni Mommy sa akin ay ang pagtataguyod niya sa akin upang makapag-aral ako. Isang pamanang lagi kong ipagpapasalamat. Naalala ko noon sabi niya, “Igagapang kita makapagtapos ka lang.” Halos bumigay na ako noon, wala naman kasi kaming ibang pinagkukunan. Si Mommy, ang siyang gumawa ng lahat ng paraan para makapagtapos ako at dinanas ang lahat ng hirap. Salamat din sa mga scholarship na tinanggap ko. Si Nanay at Tatay, kahit sa kanilang maliit na paraan ay nakapagbahagi rin naman. Si Tita Ine ay patuloy akong binibigyan ng monthly allowance. Sa mga paaralan at pamantasang pinanggalingan ko na naghubog sa akin, proud ako sa inyo!

TRABAHO. Salamat at may trabaho pa ako.

PAG-IBIG. Wow! Ibang klase ang dinanas ko. Ibang klaseng pag-ibig na siyang nagpawindang sa akin. Nagpatimang, nagpatembuwang at nagpakembot sa lahat ng klaseng paraan. Iba na ang dating pag ito ay pinag-uusapan. Napapangiti ako at napapaluha. Sa dami ng pinagdaanan ko. Salamat sa aking pusong timang. Nakakatawang nakakaasar ang puso. Minsan pakiramdam ko, ang ligalig niya. Di mapakali. Pero, ang saya di ba? Binibigyang kulay ang buhay pero iiyak naman sa bandang huli.

Ito ang limang bagay na laman ng kahon. Mga bagay na bubuksan ko mula sa pagdating ng aking ika-31 kaarawan. Bubuksan ko ito hindi para pakawalan, kundi para angkinin ng buong-buo. I will embrace these all fabulously!

CAFE @ CHIKA

Minsan lang mangyari ito. Pagbigyan na. Kung hindi pa na-ospital ang kasamahan namin baka hindi pa kami nagkaroon ng pagkakataong makalabas at makapagsama-sama. Iba ang chikahan sa labas kumpara sa chikahan sa loob ng bahay. Iba talaga ang feeling ng paligid. Kaya kahit may kamahalan ang kape sa loob ng hospital, carry na! Enjoy naman kami. Nag-enjoy kaming magkuwentuhan ng kung anu-ano lang. Siyempre, we feel sorry for what happened to our fellow. Ang aksidente nga naman, dumarating ng hindi inaasahan.

Kasabay ng aming pagdalaw ay ang pagkakataong makapagsama-sama. Kaming tatlo. Ako at ang aking mga Ate! Ibang klaseng bonding ang nangyari at isang bonggang pagkakataon na malayang makalipad na parang mga ibon sa himpapawid. Dahil may kapihan sa ospital at kahit halos mapatembwang ako sa presyo, napagkasunduan naming umupo sa nag-aanyayang couch. Panalo ang ambience. Ang sarap ngang magngakngakan habang umiinom ng kape. Napagkasunduan naming mag-order ng iba’t ibang klase at tikman lahat. Maayos ang service. Sa Starbucks, self-service at least dito ihahatag sa iyong harapan. Kaya queber kung mahal. Sulit na!

Mas naging sulit ang aming pagkain at pag-inom ng kape dahil sa napakahabang oras na ibinigay sa amin ng pagkakataon. Once in a blue moon lang mangyari ito kaya enjoy kaming tatlo!

Buhay-buhay, kung anu-ano ang aming mga napag-usapan. Halos maiyak pa nga sa pagbabalik tanaw sa mga nakaraan. Natural hindi naman ako nagpatalo sa mga kuwentong fabulous, kuwentong may komedya kahit na nga may pait ang iba. That’s a gift to me and I am proud of that. Ma-chika ako. Madaldal at halos matuyuan ng laway sa kasasalita, maaliw lang ang mga kasama. Oras na lang ang nagbadya para tapusin namin ang aming chikahan. Naubos ang tiramisu , ang muffin at ang strawberry cake at ang tatlong tasa ng kape. Pero hindi dito nagtatapos ang aming kuwentuhan. Marami pang kasunod pero hindi namin alam kung kailan.

Salamat Mommy Johannah Alameda at Ate Maria Theresa Reyes-Germinal. Alam kong pagtitibayin pa ang ating pagkakaibigan hindi lamang ng pagkakataong ito. Kundi ng mga susunod pang chikahan!

ANG PAA AT TSINELAS

Nagpapasalamat ako at ako ay nakakalakad. Hindi man tuwid ang aking paglakad katulad ng karamihan, masuwerte pa rin ako. May mga dahilan talaga ang lahat ng bagay. Buti na lang ang isipan ko’y hindi pilay. May pakinabang naman ako kahit kaunti.

Hindi ako nag-ROTC. Buti na lang at exempted ako. Laking pasalamat ko at hindi ko dinaanan ang training na hindi ko talaga kakayanin. Ayaw ko yatang mabilad sa araw at baka masayang ang papaya soap na isinasabon ko sa aking katawan at whitening lotion na ipinapahid ko. Ang puti ko ay “salamat siyensya”.

Nagsuot ako ng bakal na sapatos noong bata ako. Sabi ni Nanay, ipinanganak ngang nakabaliktad ang mga paa ko kaya idinaan na lang sa Physical Therapy at paghilot. Normal naman kung tingnan pero iba talaga akong maglakad. Sabi nga ng iba, para daw akong bibe. Sa iba, napaka-sexy ko daw maglakad, usli kasi puwet ko. Nakakatuwa nga pag napapanood ko sa video minsan ang itsura ng paglakad ko. Tabingi nga! Hahaha!

Ang tsinelas ko palaging upod ang bandang hinlalaki. Nandoon kasi ang pressure, kaya iyon talaga ang palaging nauupod. Maliban pa doon sa pagkaupod ng tsinelas ay panunukso ng ilang bata. Naalala ko ang lolo ko na kapag lasing ay tatawagin ako at palalakarin ng diretso. Kaya pag lasing ang lolo ko at nakita ko nang parating ay magtatago na ako dahil sa takot. Naisip ko tuloy na kasalanan bang maging palingi ang paglakad. Ang iba naman ang akala ay na-polio ako. Mali naman sila doon. Inborn ito. Kasabay ng pagsilang ko.

 

Ilan na kayang tsinelas ang naupod ko? Mula sa Spartan, Rambo, Dragon, mahal pa ang Beach Walk dati at late na ng dumating ang Islander na may kamahalan din. Hindi namin kayang bumili ng mga iyon. Ngayon marami na ring nagsulputang brands at talaga namang sikat ang Havaianas na libo ang halaga. May crocs pa. Naging status symbol. Sosyal, may pera at in ang mga nagsusoot nito. Maitutuwid ba ng mamahaling brands ng tsinelas ang palinging lakad ko? Bakit nga ba ako bibili ng mamahalin kung wala namang epekto? Hindi ko rin carry ang mag-tsinelas lalo na’t parang pinitpit na luya ang mga paa ko.

Ang tsinelas na binili mo kahit na may kasikipan ay darating sa puntong magkakasya sa iyo at luluwang. Kung binili mo naman ito ng tama lang, ito ay pansamantala lamang. Dahil sa madalas na paggamit mo, ang iyong tsinelas ay mapupudpod, maluluma at masisira. Hindi permanente. Pansamantala lang.

Hindi ba’t ang “glass slippers” ni Cinderella na nagkasya sa kanya ng ito ay isukat ay biglang nahubad sa kanya at naiwan pa? Isa lang ang ibig sabihin nito, hindi lahat ng kasya ngayon ay kasya pa rin bukas. Lahat pansamantala. “There is no such thing as forever.” Ang anumang bagay nagbabago. Kahit nga buhay nawawala hindi ba? May mga kaibigan din tayong hindi naman palaging kasama natin. Lumilipas ang bawat panahon. Nagbabago. Naiiba ang lahat. Walang palaging sapat. Laging may kulang.

Ang suot mong tsinelas, sulitin mo na, at kapag napudpod na, kahit gaano man ito kahalaga ay nagamit mo naman ng bonggang-bongga. Ang buhay mo minsan lang darating sa iyo, gawin mo na ang anumang gusto mong makakapagpasaya sa iyo. Hindi ka palaging mahina. Hindi lahat ay pangit sa iyo. Ang anumang fresh ay natutuyot din. Ang dating tuyot puwede ring maging fresh. Pati nga panahon nagbago na rin pati ang klima. Tandaan, hindi lahat ay panghabangbuhay. Sulitin ang anumang mayroon ka at huwag pagsisihan ang bagay na nagawa na.

NGITI

 

Madalas kapag kinukuhanan tayo ng picture karamihan sa atin ay todo ang ngiti. Isa naako roon. Ako yata ang taong halos lahat ng anggulo ng pagkuha ay iisa, ngiti to the fullest level, kung puwedeng paabutin hanggang tenga, why not? Ang sarap yatang ngumiti at kung may energy ka, tawa ng bonggang-bongga.

Nakakahawa ang ngiti. Kung sakit ito, mas mainam! Ibang klase ang ngiti ng subject ko. Nakakaaliw pagmasdan. I was on my way to our company’s kitchen ng makita ko siyang super ngiti. Alam na niya ang pakay ko, ang mag-request ng kanin para sa aking tanghalian. Dahil wala pa akong naiisip na i-ca-capture for this day, siya ang kinuhanan ko. Presto! May isusulat na ako.

Kumulot muli, kumembot-kembot at nagpaikot-ikot ang isipan kong minsan ay nagiging baluktot. Dahil ayaw ko ng magpasikut-sikot, alam ko na na ngiti ang aking bibigyang saysay. I started to smile. Parang may kumikiliti sa akin at nangingiti na ako. Kapag may nakakita sa akin, malamang sabihing natitimang na naman ako.

Kailan ka ba huling nangiti at napatawa? Hindi ba dapat palagi natin dinadala ito? Sabi nga ni Blessed Mother Theresa na ang ngiti raw ay extension ng pagmamahal sa mga tao. Kakilala man natin sila o hindi. Ang ibang malikot ang utak, may ibang pakahulugan pero hindi naman ngiting mapang-akit ang binabanggit ko. Erase it from your dirty mind! Hahaha!

Ngiti ang pinakamabisang gamot sa taong nalulungkot. Ito rin ang pumupukaw sa ating mga puso upang tanggapin ng maluwag ang anumang hinaing natin sa buhay. Kung matutunan lang nating ngumiti araw-araw o kahit oras-oras pa, tayo na ang pinakamagandang nilalang sa mundo. I tell you, smile is the best make-up. Hindi mo na kailangang pumunta sa mamahaling salon o kahit sa mga kilalang medical centers para maging maganda. Smile ka lang ng bonggang-bongga and then you’ll see how pretty you are! Bonus, make me your friend and I tell you, mapapa-smile ka ng todong-todo! Hehehe…

ANG GANDA MO!

Kung sa English ako nagsusulat, malamang ibang salita ang maisip ko. Obvious naman di ba? G for gay! Pero sa totoo lang ‘yun naman talaga ang naisip kong salita. Ako ‘yun eh. I am so gay! I am so happy (Pagka-minsan…hahaha!) Para akong estudyanteng nangangapa at naghahabol sa oras para magawa ang aking project. Iba pala ang pakiramdam. Nag-feeling high school ako. At nag-feeling bata-ever!

Pagpasensiyan ang mga choices ko ng words. Alam kong mali rin ang paghahalo ng English at Tagalog sa salita pero queber? I don’t care anyway. Mas masarap yatang magsulat na walang parameters o sinusundang kung ano. Isusulat ko ang gusto ko. ‘Yun lang. Pati ba naman dito ay kailangan pang may pamantayan sa pagsulat ng tama? I will write what I want. I am here anyway para pasayahin kayo at pakulutin ang inyong mga utak. It’s a free, free world! Nagsisimula na naman ang bagong dekada kaya huwag na natin lagyan ng isyu ang kung ano ba talaga ang dapat o kung ano ang hindi. Just be gay! Huwag ng magpakiyeme-kiyeme sa paggawa ng bagay na alam mong makakapagpasaya sa iyo! Para sa mga kritiko, iggit lang kayo…hahaha!

It’s a fifth day project and I feel that I am running out of subject and concept as well. Kapagod din magtutuwad para lang maka-capture ng gusto mo o ng kung ano lang. Wala pa naman akong maayos na camera! Well, kailangan pang mag-ipon to have one.

Pagpasok ko sa trabaho, ang napagdiskitahan ko ay ang bonggang-bonggang letter G sa harapan. Palibhasa iyon ang pangalan ng kumpanyang aking pinapasukan. Nagmamaganda ang kumpanya sa letrang G sa harapan ng reception area. Kaya let’s talk about G!

Ang ganda mo! Ilan na ba ang nagsabi sa iyo ng ganito? Feeling lumilipad ka naman like a butterfly in a blue blue sky kapag nasabihan ng ganito. Pero hindi niyo ba alam na puwede ring maging kabaligtaran ito? Katulad ng salitang nagmamaganda. Ibig sabihin, umayos ka. Although it is our choice na magmaganda-ever pero sabi nga ng ilang friends ko dapat daw huwag magmaganda kung wala sa ayos. Agree ba kayo doon? Kung carry, queber! Kung ‘di carry, no way!

Saan nga ba natin hinuhugot ang ating ganda? Sa mukha bang made of siyensya? O sa lakas ng loob? O sa kaloob-looban ng ating mga bituka at lalamunan? Ganda-ganda! Pagpupuri at panunukso. Mga mapanuring salitang kaakibat ay sandamakmak na kahulugan. Ano nga ba ang maganda? Ano ang kabaligtaran nito? Ang ganda ay nasa tumitingin. “Beauty is in the eyes of the beholder,” ang famous line na gasgas na gasgas na pero sadyang makahulugan. Si Confucious ay nagturan din ng linyang “Everything has beauty, but not everyone sees it.” Siyempre papatalo ba si Hellen Keller sa kanyang napakamakahulugang linya na “The best and most beautiful thing in the world cannot be seen or even touched. They must be felt with the heart.” Kabog! Gustong-gusto ko ang linya nito. Tumatagos hanggang dulo ng kuko. Pakahulugan na ang bawat bagay ay may angking ganda depende sa kung paano mo ito binibigyang buhay at kung paano nito tinapik ang iyong puso at damdamin.

Ano nga ba ang silbi ng ganda mo kung ang ugali mo ay masahol pa sa ulol na aso? Ano ang gandang magpapasaya sa iyo kung bulok ang laman ng puso mo?

Ang sa akin lang, lahat naman tayo ay maganda kahit ang mga nagmamaganda lang ay maganda rin naman. Isa ako sa mga taong dati ay napaka-pintasero. Sobra ako kung mamintas, may kasama pang lait. I’ve learned to change this attitude habang nagkakaisip ako. Matagal ng panahon iyon. Ngayon, naisip ko lang wala naman talaga tayong karapatang manliit o pintasan ang mga taong para sa atin ay hindi maganda.

Kung ano ang sa tingin natin ay maayos, iyon ang maganda sa atin. Sa iba, ganda ang pinagmumulan ng kanilang kaligayahan. Ganda rin naman ang kanilang puhunan para makahanap ng ikakabuhay. Lahat tayo ay maganda. Lahat ay nagmamaganda. Lahat puwede na ring gumanda. Ang mga may pera, mas lalong gumaganda.

Paano kung maganda ka pero hindi ka naman masaya? Kawawa naman iyong ibang nagpapaganda lang para pagtakpan ang hindi mahanap na tunay na kaligayahan…

KANLUNGAN

Iba ang dating sa akin ng salitang kanlungan. Kapag naiisip ko at napapakinggan ang awitin ni Noel Cabangon na “Kanlungan”, nalulungkot ako. Nostalgic mode ang drama ko. Parang biglang may mag-fa-flashback na mga alaala. Mga alaalang nagpapatingkad ng aking emosyon, kaya biglang naiba na ang aking mood. Kasunod nito ang pagtahimik at magmumuni-muni. Minsang mapangiti at kadalasang mapaiyak.

Sabi sa linya ng kanta, “panapanahon ng pagkakataon, maibabalik ba ang kahapon… Tama naman hindi ba? Hindi naman talaga maibabalik pa ang mga lumipas na panahon at sa bawat pagkakataon na dumarating sa buhay natin ay hindi natin dapat pinapalagpas.

Ang kanlungan na ibig kong sabihin ay hindi ang literal na silungan o panangga. Ang kanlungan ay hugutan ng iyong kaligayahan kung saan binibigyan mo ng pagkakataon ang iyong sarili na makahanap ng alternatibong gawain para sa maikling panahon at kalimutan ang anumang bagay na nagpapabigat ng iyong damdamin.

Sa maikling oras na pagkakataong manahimik ka ay nakakasumpong ka ng kanlungan para iwaksi ang anumang kakarampot na problemang bumabagabag sa iyong puso at isip.

Ang ating mga kaibigan ay siya rin nating kanlungan at takbuhan kapag may mabigat tayong dalahin sa buhay. Hindi lahat ng kanlungan ay yayakap sa iyo para tanggapin ka. May nag-iisang kanlungan na siyang sasakop sa atin at yayakap na walang pag-aalinlangan. Magdasal ka lang.

MAKINA AT KALAWANG

Sa paghahagilap ko ng subject para sa aking ikatlong araw, nagbigay pansin sa akin ang mga lumang makina sa labas ng pagawaan. Mga makinang nakatambak na at walang silbi. Kinakalawang na ang mga ito. Marahil dala ng kalumaan at katagalan ay sadyang bumigay. Wala ng kuwenta. Nakakalungkot isipin na pagkatapos mong bilhin sa pagkamahal-mahal na halaga ay bigla na lang itatambak at itatapon. Paalam, makina. Kinakalawang ka na. Ang kawawang makina pagkatapos pakinabangan ay biglang wala na sa eksena.

Ang makina, katulad ng tao ay napapagod din at bumibigay. Pero sa bandang huli ay huwag sana nating gawing kaparis ang makina na kapag tayo ay humina na at nangulubot ang mga balat ay bigla na ring walang kuwenta. “WE MUST AGED GRACEFULLY!”

Kaakibat ng pagtanda ang pagbabagong pisikal. Nagbabago rin ang anyo ng mga makina sa katagalan. May puso tayo at isipan, ang makina ay wala. Tayo ay mag-iiwan ng tatak sa mga taong nakasama natin, minahal at buong pusong tinanggap.

Paano naman ang sinasabi nilang kinalawang ang utak? Paano nga kaya? Sila naman ang mga taong hindi minahal ang sarili at nagpakalulong sa bisyo sa kung anong dahilan. Sa huli, para na nga rin silang makinang walang kuwenta, nagbigay pa ng problema.

Habang sinusulat ko ang mga ito, biglang kumulot ang isip ko at nagpakembot-kembot ulit, dahilan para mabuo ang mga ito:

1. Hindi ka makina na pagkatapos pakinabangan ay bigla na lang itatapong parang basura.

2. Ang kalawang sumisira sa bakal. Ang pagsasama, minsan para ring bakal na kapag nabuhusan ng tubig ay kinakalawang. Huwag hayaang sirain ng kalawang ang pagsasamang iningatan. Kapag nabasa, puwedeng punasan ng dahan-dahan.

3. Kahit na ang pagtanda ay parang kalawang na magbabago sa iyong pisikal na anyo, ang iniwang alaala ay mananatiling solido.

4. Ang relasyon ay parang bakal na habang iniingatan ay mas lalong nagtatagal. Kapag natilamsikan ng tubig ay pagsisimulan ng kalawang. Ang tilamsik ng tubig ay kahalintulad ng mga problemang darating sa buhay na kapag hinayaan at hindi napunasan ay maaring sumira as relasyong pinagyaman. Hindi dapat manawa sa pagpunas ng dahan-dahan. Panatilihing makinis ang relasyong kinagisnan.

5. Ang buhay dapat ay parang “Stainless Steel” na hindi dapat kalawangin. Maging matatag sa mga pagsubok at harapin ng lakas loob ang mga suliranin.

ANG TAO AT PABANGO

Pangalawang araw pa lang ng Enero pero parang naubusan na ako ng iniisip. Feeling pressured ako sa kagagahan kong gusto ko naman talagang gawin. Dahil ito ang gusto ko, gagawin ko. Basta huwag lang pumalya sa aking PROJECT 365. Dahil sinimulan ko ring kuhanan ang sarili ko simula kahapon, pati ang damit na isusuot ko ay naging problema ko pa. Wish ko lang na hindi ako magsawa at hindi maubusan ng iniisip at huwag naman sanang maging timang to the fullest level.

Para sa “Second Day Project” ko, ang napagdiskatahan ko ay ang aking assistant na napakataas ng confidence level. Dahil nga siguro matagal na siyang nagtatrabaho sa industriya ay “feeling-he-knows-everything” na. Pero hindi ko iyon kakagatin. Dalawampung taon na siya nagtatrabaho sa industriya at ako ay apat pa lang. Minsan, hindi naman karanasan lang ang sukatan kundi ang isipan. Ganun pa man, hindi naman nawala ang respeto ko sa kanya. Para ko na siyang ama. Nakukonsiyensya ako kapag napapagalitan ko siya at nasisigawan. Dahil mababa naman ang loob ko, ilang minuto lang ay ipapatawag ko na siya sa aking lungga at magsasabi ng “ Sorry!”.

Ano ang koneksiyon ng larawan sa mga binabanggit ko?

Si Mr. Ahmad Bin Awad, ang aking Pakistaning assistant ay pumayag na kuhanan siya. Sabi ko sa kanya na gagawin ko siyang model para sa aking “PROJECT 365”. Walang kagatul-gatol. Go na! Pero hindi ko pa rin alam kung ano ba talaga ang magiging konsepto ko. Kinunan ko siya paharap, patalikod at patagilid. FRONT, REAR and SIDE! Pagkatapos ng ilang minutong photoshoot, bumalik ako sa aking lungga at sa pagbukas ko ng aking drawer nakita ko ang isang bote ng pabango na ginagamit ko kapag feel ko lang. JOOP JUMP! Presto, naisip ko ring kunan ang anggulo na kung paano ko kinunan si Mr. Ahmad. At naglaro na ang aking isip, kumulot, nagpaikot-ikot at kumembot-kembot…

Asul ang kulay ng bote. Naka-asul si Mr. Ahmad. Bongga! Pero wala pa talaga akong naisip na isusulat at kung paano ko bibigyan ng justification ang mga kuhang larawan.

Hanggang naglaro sa isipan ko ang mga sumusunod:

1. Mahalin mo ang taong nakapaligid sa iyo. Hindi ang bagay na mayroon ka. Kapag halos gumuho ang mundo mo sa mga problema, hindi ka maisasalba ng luho mo kahit ang presyo nito ay milyon pa.

2. Hindi makakatulong ang kahit na anong bote ng mamahaling pabango para matakpan ang iyong mga mabahong kamalian. Simulan mo sa iyong puso ang pagtanggap ng maluwag sa bawat pagkakamali at hahalimuyak kang parang isang mamahaling pabango.

3. Hindi naglalaro ang buhay sa isang kulay lang. Tingnan ang bahaghari, at sa bawat kulay nito ay masusumpungan mong ang lahat ng kulay ay mahalaga. Walang itim at walang puti.

4. Sa buhay, anuman ang iyong maging anyo ay hindi ito ang magiging sukatan kung paano ka makikilala. Hindi ang iyong “branded or signatured” na mga damit ang maaalala at tatanim sa puso at isipan ng mga tao kundi paano mo nabago ang kanilang buhay ng dahil sa pag-uugali mo.

5. Harapin ang buhay ng hindi puro harap lang. Ang anumang pighati at kasawian at kahit anumang negatibong damdamin ay labanan ng patagilid, patalikod. I-kembot mo lang ang lahat ng ito at matatamo mo ang kaligayahang hinahanap mo.

6. Huwag ikumpara ang sarili sa iba dahil lalo ka lang magkakaraon ng pagkakataong hindi matanggap ang sarili mo. Isipin mong iba ka at special pa!

7. Lumilipas din ang halimuyak ng pabango. Nawawala kahit anumang dami ng pag-spray mo. Pero ang halimuyak na iiwan mo sa paggawa ng mabubuti ay hindi mawawala kahit ikaw mismo ang kumawala.

8. Isipin mong ang problema kapag dumating sa iyo ay lalong bubuo sa sarili mong pagkatao. Ang bote, kapag nabasag, hindi na mabubuo at madudurog lang. Hindi ka bote, tao ka na puwede pa ring mabuo kahit ilang pagkabasag pa ang dumating sa iyo. Dahil maputol man ang kamay mo o paa at kahit masugatan ang iyong mata, may puso at isip ka pa!

9. Hindi lahat ng mamahaling pabango ay mabango. Hindi lahat ng mumurahin ay mabaho. Para ring tao, hindi lahat ng nakapag-kolehiyo ay matino at hindi lahat ng hindi nakapag-aral ay walang tino.

10. Tumalikod ka man o kahit tumagilid pa ay hindi maikakaila ang iyong pagkatao. Hindi naman nasusukat ang pagkatao sa anyo na gusto mong ipalabas kundi kung ano ang nasa loob ng puso mo.

Ito ang kuwento ng tao at pabango. Minsan pala kailangan may picture muna bago ka makapag-isip. Mas madali pala kay sa maghanap ka ng tema at kumuha. Ano ang masasabi mo? May sense naman ‘di ba?

BINGO!

Sa lahat, isang masaganang bagong taon...

Nakapaglaro ka na ba ng Bingo? Kahilan ka huling naglaro nito? Sa unang araw ng taon, ito ang unang larawang ihahandog ko para sa aking PROJECT 365.

Nakakatuwang isipin na sa paglalaro nito ay kasabay ang mga halakhak na talaga namang nakakaaliw. Ang buhay daw ng Bingo ay sa bumobola na siyang taga-alog ng sisidlang yari sa rattan at puwede na rin namang plastic. Pero iba ang ingay na nagagawa ng yari sa nauna. Ibang-iba ang tunog na hatid nito. Ang mga panantos ay karaniwang buto ng sampalok, maliit na barya o kahit anong butil para mamarkahan ang mga natawag ng numero. Ang pagpkapanalo ay batay sa mga patterns na pag-uusapan o mga dati ng tatluhan, apatan o punuan sa huli.

Kinalakihan ko ang paglalaro ng Bingo. Si Mommy ay isa sa mga Reynang maituturing pagdating sa larong ito. Walang iba akong naaalala kundi si Mommy habang nilalaro namin ang Bingo sa pagsalubong ng bagong taon. Kung ilang beses na rin akong sumali, nakitaya at nakigulo sa paglalaro nito noong nasa elementarya pa ako. Libangan daw ito pero para sa iba ito ay nagiging sugal lalo nat malaki ang tayaan.

Sa pagbola, ang dami mong matututunang salita na madali mo namang maisasaulo. At sa pagbola ko at paghugot ng mga bulitas ay bigla kong naalala ang mga namutawing salita noon at mga bansag sa mga numero. Napagtanto kong naghatid ito ng mga kuwentong nakakaloka at nakakaaliw.

Heto ang TOP TEN ng numero at bansag sa mga naging masipag sa paglabas sa aming paglalaro:

1. G 56-Bumbay, Pautangan, ito ang bansag sa numerong ito na hango sa pamamaraan ng pagpapautang ng mga Indians. Bumbay ang nakagisnang tawag natin sa mga Indians pero ang Bumbay mula sa salitang Bombay ay hindi na ginagamit ngayon sa India. Mumbai na ito, isang lalawigan sa estado ng Maharashtra.

2. B 10-Itlog, Bitin, mas popular sa tawag na bitin kasi ay katunog nga ito ng naturang salita. Pero mas marami ring gumagamit ng itlog. Kasi nga kahugis ng itlog ang ZERO at may haba pa kasing kasama. Ha!ha!ha!

3. O 75 - Matanda, Gurang, pinakamataas kasi itong numero sa Bingo.

4. N 45- Kalibre, Putok, kasi nga may Calibre 45 na baril kaya ito ang naging bansag dito. Ang iba naman ay putok at ang nakakaloka dati, tatawagin nila ang pangalan ng taong may BO, kakaawa naman.

5. I 22 – Madre, kasi nga mukhang nakaluhod. Ang babanggitin, dalawang madreng nakaluhod.

6. O 69 -Baligtaran, baligtaran naman talaga pero sasabayan ng pagbanggit ng masarap daw na posisyon. Saan kaya?

7. B 12 - Puto, Dosena, Pilipito, Dose ay karamihang bilang ng mga bagay na nakakahon, kaya isang dosena. Bakit puto at sino si Pilipito? Nagtitinda si Tsu Pilipito ng puting puto sa Bulacan at mahilig din maglaro ng Bingo pagkatapos magtinda.

8. G 60 – Buntis, Maga, mabilog kasi ang numero kaya tinawag na buntis dahil ang mga buntis nga naman ay mabilog ang tiyan at namamanas.

9. I 24 – Bisperas. Ang araw bago ang 25, petsa ng Pasko.

10. B 8 – Pilipit, mukha nga namang pinilipit ang otso.

May mga nadagdag na rin na bigla na lang lumabas sa mga bibig ng bumola katulad ng 14 na naging Dionisia Pacquio dahil sa Katursi. Kakaloka ang paglalaro ng Bingo lalo na’t bentang benta ang mga sinasambit na bansag ng mga bumobola.

Naging masuwerte ang kalaro naming buntis dahil halos pinakyaw ang bonggang-bonggang mga premyo at may mga minalas naman. May ibang first timer at natuto, nalito at napatembuwang sa kakatawa.

Ikaw, buminggo ka na ba? Tara na at mag-Bingo na ng bonggang-bongga!