WORLD POETRY CANADA AND INTERNATIONAL HONORS PINOY POET AS “FATHER OF VISUAL POETRY”

By Caroline Nazareno

Acknowledging Doc PenPen’s ground-breaking methodology in poetry, WORLD POETRY CANADA AND INTERNATIONAL (WPCI), a very prestigious organization composed of 64 nations, has invited the revolutionary Pinoy doctor-poet to grace the World Poetry Peace Festival with the theme “Inspire, Achieve and Celebrate Peace”, to be held on May 25-26, 2012 at Richmond Cultural Center in Richmond, British Columbia.

Some of the affair’s highlights are the recitation of poems and book launching by esteemed poets, Doc PenPen, proudly carrying the country’s colors, will be among the elite assemblage.

Ms.Ariadne Sawyer, WPCI’s, host and founder, said that award and trophy await Doc PenPen in recognition of his advocacy “to inspire, to heal and to awaken” through his poetry. Serendipitously, Doc PenPen’s crusade has turned into a modern day phenomenon, seizing the attention and interest of hordes of poetry lovers from all over the world.

Ms. Sawyer was pleased to learn that Doc PenPen (real name: Dr. Epitacio R. Tongohan, M.D.) , who was recently bestowed the title of “The Father of Philippine Visual Poetry”, has accepted the invitation to launch his PENTASI B POETRY, the much-awaited book of visual poems that is fated to make waves in literature. WPCI and PBP share parallel crusade to foster world peace by respecting all races, beliefs, and cultures and as if by design, their coming together is a “marriage made in heaven”.

Taking advantage of Doc PenPen’s presence, the WRITER’S INTERNATIONAL NETWORK (WIN) CANADA, a global network designed to discover, nourish, recognize, celebrate, promote writers and assist them to connect with other writers, founded by Ashok Bhargava, a multi-awarded poet, World Poetry Ambassador to India, Nepal and Japan, will likewise fete Doc PenPen for his unswerving dedication to his craft.
To be cited likewise is his effort in opening the arena to embryonic poets to fearlessly pursue poetic innovations and philosophical creativity even at the risk of incurring the rebuke and disdain of dogmatic conservatives. The arena has inadvertently turned into a forum where poets of diverse backgrounds, education, aspirations, and styles meet, exchange ideas, learn and give their works relevant, contemporary resonance.

Confirming its importance, the WPCI event will merit CTV coverage. Selected guests and awardees, Doc PenPen included, will be interviewed. World Poetry Café, a radio program of World Poetry Reading Series in Vancouver, will also feature Doc PenPen who has granted an interview and poetry reading on air.

June 2, shall be the turn of Manny Calpito and Marvin Mangabat, Founder and President respectively of OTUSA.TV located at Glendale, California, to host Doc PenPen. OTUSA will reiterate its earlier proclamation of Doc PenPen as the “Father of Philippine Visual Poetry”, to give the USA-based Pinoys to be part of the momentous occasion.

Filipinos should feel proud that one of them has merited the attention of an organization as prestigious as WPCI. Doc PenPen’s dauntless skirmishes with restrictive dogmatists climax into a literary battle royale with the publication of PENTASI B POETRY. The book makes it abundantly clear that Doc PenPen’s brand of poetry, with its perplexing starts and mystifying stops, bizarre highs and enigmatic lows, is different. Too unrestrained is his aversion to be shackled with the obsolete parameters of poetry, and thus his book of visual poems defies conventions and taunts their inflexible keepers but does not compromise poetry as a good and noble art.

On May 25, 2012, thanks to WPCI’s espousal and recognition of Doc PenPen as “FATHER of VISUAL POETRY”. This is not a final event, not anymore a destiny, but a moment of sharing his appointment with history.

UPUAN : Larawan ni Geri Damian

"Maupo ka sa aking tabi sa mahabang sandali sa isang mapanglaw na lugar na batid ang pareho nating pag-iisa at ang hindi matawarang pagtatagpo. Sabay nating yakapin ang katahimikang dala ng mga payak na pananalita at sa buong araw ay magkahawak-kamay na hihintayin ang pagkislap ng mga bituin sa kalangitan." ~Wallei B. Trinidad

Si Geri Damian ay isang photographer na nakasama at nakilala sa Loyola Beyond Passion Workshop. Isa siya sa mga bumibilang ng mga bituin sa larangan ng potograpiya. Nakatira siya sa Al Ain, United Arab Emirates at tubong Aliaga, Nueva Ecija.

Angas Pinoy, Angat Pilipinas! Photo Contest

Ipagyabang na Pilipino ka. Maangas! May ipagyayabang!

Oo, kayo nga ang hinahanap namin sa patimpalak na ito. Kuhanin ang inyong camera at imulat ang mga mata sa kagilagilalas na galing ng bawat isang Pilipino. Iparating mo sa buong mundo na maganda ang Pilipinas at magaling ang Pinoy.

Ang inyong larawan ay dapat na katangi-tangi. Naiiba. Hindi mga larawang nakita na o ang karamihan ay mayroon na. Naniniwala kaming marami pang puwedeng ipakita ang lahat ng mga litratistang Pinoy. Maging kakaiba. Pumitik ng naaayon sa tema. Ipakilala na Pilipino ka, mayaman sa kultura, sa tradisyon at pinapahalagahan ang lahat ng nasa paligid maging tao man ito o bagay.

Ang larawan ay dapat batayan ng isang bansang nagsusulong ng kagandahan at pinagyayaman ang kulturang kinagisnan. Ang bawat pitik na ihahatid ay mga larawang may positibong pananaw sa lahat ng aspeto ng pamumuhay ng bawat Pilipino.

Malaya nating buksan ang ating mga mata na maging saksi sa pang-araw-araw na galing ng bawat isang Pilipino. Ang kagalingang ito ay hindi nakikita lamang sa piling panahon kung hindi sa pang-araw-araw na pamumuhay. Ang simpleng pagtutulungan, pagkakapit-kamay at pagbabalikatan ay katunayan ng isang maipagmamalaking kaugalian.

Ilan pa ba sa atin ang nakasaksi sa isang batang nagmamano sa mga katandaan? Ilan pa ba sa atin ang sa watawat ay nagpupugay? Ilan sa atin ang sa kabila ang mga pighating naranasan ay masiglang babangon at parang walang nangyari?

Iba ang angas ng Pinoy! Iniaangat ang sarili sa bawat sitwasyon maging sa pagdurusa man, panganib, kasiyahan at tagumpay. Tayo ang naiibang lahi na hindi sumusuko sa kahit ano pa mang pangyayari. Tayo ang nagsusulong ng positibong pananaw at nangangalaga sa kalayaang malaon ng iniingatan.

Nabuksan na ba ang isip mo kung anong klaseng larawan ang dapat na ipapakita mo? Tandaan, hindi lang mata ang dapat na isama sapagkat sa bawat pitik na nakikita ng mata ay kasabay ng pagpintig ng iyong puso na maipakita sa bawat obrang iyong ginawa ang diwa ng tunay na tema ng patimpalak na ito.

Ano pa ang hinhintay mo?
Your Best Shot V.2
Angas Pinoy, Angat Pilipinas!
Photo Contest

MECHANICS:

Maximum of 3 Entries

Color / Black and White
No watermarks
No borders

DEADLINE:
May 20, 2012

SUBMIT YOUR ENTRIES to this e-mail add yourbestshotv2.gmail.com.

I-ENJOY ANG TRIP

ni Wallei Bautista Trinidad


Ang pangit naman yata na kung kailan tuyot ka na saka ka mag-eenjoy. Marami namang paraan para mag-enjoy o i-enjoy ang buhay natin. Bagamat may mga tensyong bumabagabag sa atin sa mga bagay-bagay na nangyayari sa pamilya at maging sa lipunan, hindi natin dapat malimutan na sa paraang gusto natin ay maaari tayong maging masaya.

1. Yung gusto mong gawin, gawin mo na ngayon pa lang. Hindi naman ibig sabihin na lahat ng ikikilos mo ay kaakibat ng paggastos o pag-aaksaya ng salapi.

2. Minsan sa pag-iisip ng kung ano ang mangyayari sa atin sa kinabukasan, nakakalimutan nating harapin ang kung ano mayroon ngayon and we end up wasted sa isang araw na wala man lang nagawa para maaliw tayo.

3. Natatawa lang ako sa pag-uusap naming magkapatid sabi ko kung ano ang hiling nila Nanay at Tatay, ibigay na ng bonggang-bongga basta naayon lang sa kakayanan. Usually, our parents demand for some things na maliligayahan sila. Ibigay agad. Hihintayin mo pa bang mawala sila saka ka gagasta? Kung bet ni Nanay ng angry birds, bilin! Kung bet ni Tatay ng popcorn, gora! Masayang ibigay ang hilig nila basta't kaya.

4. Kung may nagkagusto sa iyo, give him a chance. Huwag ng hintayin pang maging ugat foundation member ka saka mo pagsisisihan ang pagkawala niya.

5. Kung feel mong maligo ng gatas, gawin mo basta huwag kalimutang magbanlaw at baka langgamin ka o ipisin pa.

Endless ang mga bagay na puwedeng gawin. kanya-kanyang diskarte, kanya-kanyang trip. Ang nakakaloka lang kapag may trip kang di naman trip ng iba, i-tsi-tsismis ka pa, pag-uusapan at para bang may nagawa kang kasalanan, Walang masamang maging masaya at gumawa ng ikasisiya basta walang batas na sinusuway at makakasakit sa damdamin ng iba. 


Ang buhay ay trip-trip lang.

JAYPEE BELARMINO : PHOTOGRAPOETIST, A Multi-Talent Package

Photograpoetist (noun) photographer, poet and artist, a multi-talent package of a man. Only Jaypee Belarmino carries this title so far and this is the first time you've seen or heard this word.

Jaypee has a wide array of interests that include writing prose and poetry, photography, abstract painting, mixed media art and multimedia art and has been getting rave reviews on all of his works from the international community. It is his desire to express the contradicting and esoteric nature of life that has led him to these fields. Basically self-taught in all of these art and literary disciplines, his unrelenting passion to capture the essences of life's beauty distinctly manifests in his works. A proud father and a free soul, he dedicates every art and literary piece that he makes to his deepest inspiration, his lovely daughter, Sofia Gabrielle.


Just recently, he was featured in World Poetry International of Canada, the fourth Filipino poet featured on the said prestigious site for poetry after Ms. Anita Nieveras- Aguirre, World Poetry Lifetime Achievement Awardee, and World Poetry Peace Ambassador to Philippines, Doc Penpen B. Takipsilim and Ms. Caroline Nazareno. Believe it or not, he became a record holder for having been viewed thousand times by different visitors all-over the world. 


In 2011, Axlepin Publishing Organization acknowledged him for his distinctive contribution in Summum Bonum Series Studies phase 1 both for his poetry and photography. Also, one of his poems is included in the organization calendar for this year 2012.

His achievements didn't stop here. Being a neophyte in photography, his journey in this field gives him a lot of achievements. He is reaping a lot of awards in diffrent categories in Pixoto.com, one of the most internationally known photography sharing site.

Who is Jaypee Belarmino?


Jaypee Belarmino earned his degree in B.S. Agricultural Economics from the University of the Philippines Los Banos. Inspired by his family’s active involvement in Philippine politics, he entered the University of Nueva Caceres School of Law to continue his father’s legacy of helping the masses. Disillusioned by political and judicial unrests in his native country, he decided to give up law school and left the country to pursue a peaceful and simple life as a dairy farmer in New Zealand. He is currently working as an assistant manager in a dairy farm company in Invercargill City, the coldest and southernmost city in New Zealand.

While in New Zealand, Jaypee started searching to be more in commune with his spirituality by being closer to God. He then decided to join the widest and oldest fraternal organization in the world, the Freemasonry. In 2011, he was awarded the Sublime Degree of Master Mason by the Antient Free and Accepted Masons of the Grand Lodge of New Zealand. 


Jaypee’s background as a member of the University of the Philippines’ most famous fraternity, the Alpha Phi Omega International Fraternity, keeps activism alive in his creations while his strong Jesuit education from the Ateneo de Naga University emboldens him to persist revolutionizing his artistry and poetry with unrelenting drive for excellence.

"When creating your art, do not listen to critics.
You create art not for them, but for the evolving civilization of humanity." 
Jaypee's Abstract Art Self-Portrait: The Alignment of Subtleties

Selected Poetry:


YOU

unearth me

from deep slumber.

be the velvet sky

that could lift the burden

in my eyes.

be the soft kisses

from the voice

that thrives

from the gentleness

of light.

because everything starts from you.

you are the beginning of all things,

the seed of magic,

the cause of noble metals

and the bud of that

which is numinous in existence.

be. because you are. 

ISANG LIHAM

paano ko igugupo

ang saya na hatid

ng iyong mga ngiti?

paano ko yayakapin

ang lambing

ng iyong mga tinig?

paano ko iduduyan

ang iyong mga mata

sa uyayi

ng aking paghinga?

igugupo kita

sa mga musika

sa pagitan

ng mga hangin;

yayakapin kita

sa oda ng mga huni

at anino

ng mga lilim;

at iduduyan kita

ng walang hanggang pagsuyo

sa piling

ng mga arkana.

P.S. I wont be surprise if one day he'll become a Palanca Awards recipient for Literature and become a chef. (He's a very good cook, too.)

SA PAGLUBOG NG ARAW

Mula sa balkonahe ng ikawalong palapag ng aking tinutuluyan ay napagmasdan ko kung paano unti-unting nilalamon ng dilim ang araw. Ang araw na sa buong maghapon ay ngumiti sa akin ay tila baga iiyak na naman sa pagsapit ng dilim. Sa kinabukasan ay muling sisilip. Naisip ko lang na ang araw at gabi ay tila baga mukha ng buhay. Kung saan may saya ay may lungkot rin naman. Muli sa bawat kalungkutan ay may ligayang hatid ng hindi namamalayan.

MABABAW ANG GABI

Paikot-ikot

Sa isang tabi

Biling-baliktad ang gawa

Habang nilalakbay

Ng diwa

At hinahapyawan

Ang mga kuwentong

Sa isip ay naglalaro

Sabog ang tunog

Ng Am band sa radio

Gamit ang internet

Na sinasabay pa

Mga tugtuging pamasko.

Minsang di marinig

Kung ano ang tunog

Sapagkat abala

Ang kabilang daloy

Ng isip sa pagtatanto

Ng mga bagay-bagay.
Pamilya.
Buhay.
Puso.
Gawa.
Sakit.
Tamis.
Pait.
Pagod.
Saya.

Bibiling muli
Biglang tatayo
Papasok pa sa toilet
Pipiliting umihi
Kahit walang laman

Ang pantog.
Pipiliting muli ay humiga
Babaliktad

Bibiling
Ang lalim ng gabi
Naging mababaw
Umaga na

At puyat na naman. –Wallei Trinidad 20Nob2011

THE REAL LIFE

What poems, quotes, words have stopped you in your tracks lately and what images do they conjure up or inspire you to capture?

Even in the struggle, you are loved.
You are being loved not in spite of the hardship, but through it.
The thing you see as wrenching, intolerable, life’s attack on you,is an expression of love.

There is the part of us that fears and protects and defends and expects,
and has a story of the way it’s supposed to turn out.
That part clenches in fear, feels abandoned and cursed.

There is another part, resting at the floor of the well within, that
understands:
this is how I am being graced, called, refined, by fire.

The secret is, it’s all love.
It’s all doorways to truth.
It’s all opportunity to merge with what is.

Most of us don’t step through the door frame.
We stay on the known side.
We fight the door, we fight the frame, we scream and hang on.

On the other side, you are one with the earth, like the mountain.
You hum with life, like the moss.
On the other side, you are more beautiful:
wholeness in your bones, wisdom in your gaze,
the sage-self and the surrendered heart alive.

- Tara Mohr from The Real Life

KAY BATHALA SASANDIG

KAY BATHALA SASANDIG

Sa bawat pintig
Ng kaluluwang uhaw
At pagpatak ng dugo
At pawis na umaapaw
Hindi alintana
Pagod na nararamdaman
Idinadalangin ang kagalingan
Sa Bathalang aming sinasandigan.

Anumang panahon ng paghihirap
At sakunang aming dinaranas
Laging iniisip at panay ang paghanap
Kay Bathalang sandigan
Ang aming Diyos na maalam
Panginoong nagbibigay buhay
Poon ng sangkatauhan
Bathalang sandigan ng sambayanan.

Ang lahat ng unos
At lahat ng sigwa
Nananatiling gising at 'di tulala
Sapagkat nakasandig
Kay Bathala ang awa
Nasa amin ang gawa
Aming puso ay payapa
Ang liwanag ka'y Bathala.

HINDI NAKAKAWILI : ANG KAHIRAPAN AT LEKSIYONG DULOT NI JAN-JAN

Hindi palaging perang napakadaling makuha sa pamamagitan ng game show ang magpapatakbo ng buhay ng lahat ng mahihirap na Pinoy. Ang show na katulad ng Willing Willie na animo ay sinasanto ng karamihan sa mga Pinoy ay sumasalamin mismo sa katamaran ng mga Pilipino. Perang madaling makuha kapalit na kahihiyan o ng sariling dangal ay perang biglang mawawala at mismong magbabaon sa iyo sa kahirapan.

Naging maingay ang mga taong sumuporta kay Jan-Jan dahil sa malinaw na pang-aabuso ng host na si Willie Revillame kahit pa i-deny niya ito ng maraming beses. Nakipagtalo pa ako sa isa kong kaibigan dahil tila sinasabi niyang walang kasalanan si Willie sa pagsayaw ng bata. Sabihin na nating walang kasalanan si Willie pero responsible siya sa lahat ng pangyayari dahil: (1) maaari niya itong pigilang mag-perform ng ito’y umiiyak na (2) hindi gusto ng isang bata ang kanyang ginagawa kung ito’y umiiyak maliban kung ito’y nasa isang pelikula (3) hindi na niya dapat hinayaang paulit-ulitin pang gawin ng bata ang kanyang pagsayaw (4) hindi na dapat pinangalandakan ni Willie na ginagawa ng bata ito para kumita ng pera.

Maraming leksiyon na makukuha sa pangyayaring ito at magbubukas sa mga mata ng mga taong kumakatawan sa kahirapang mayroon ang Pilipinas. Dapat nating malaman na bagamat mahirap tayo hindi laging instant o madalian ang pagkita ng pera, sapagkat ang pera ay pinaghihirapan at pinaghahanapbuhayan. Dapat mabuksan ang mga mata ng mga taong hindi game show ang sagot sa kahirapan kundi kasipagan. Nagiging mahirap tayo kung hindi tayo kumikilos at walang ginagawa at naghihintay ng grasyang babagsak o umaasa sa suwerte o himala.

Nakakalungkot isipin na nalason ng mga game show na ito ang isipan ng maraming Pilipinong ang buong akala ay iyon na nga ang kasagutan sa pinagdadaanang kahirapan na kahit pa magmukhang tanga sa harap ng tao ay ginagawa ang kahit anong bagay makakuha lang ng instant cash.

Ang sa akin lang, malaki rin ang pananagutan ng mga networks sa Pilipinas sa mga nakikita ng mga tao at napapanood. Malakas kasi sa rating dahil maraming tagapanood at malaki ang kikitain pero nakalimutan nilang may malaking imapact ito sa sambayanan. Dapat ibahin ang stratehiya at programang nagsasabing tumutulong sa mahihirap. Hindi lang pera ang sagot. Marami pang iba.

Ang pangyayaring tungkol kay Jan-Jan ay hindi natatapos dito lang at hindi dapat umikot sa TV5 o kay Willie Revillame lamang. Sapat na ang lahat ng pangyayaring ito ay magbukas sa lahat ng Pilipino na maging mapagmatiyag sa kung ano ang nangyayari sa paligid.

Oo, mahirap kami pero hindi ibig sabihin ay kailangang pumila sa lahat ng game shows at gumawa ng gimik kahit na nakakahiya para kumita lang ng pera. Puwede akong kumuha ng labada sa mga may kaya, gumawa ng bibingka at ibenta sa kalsada, o magbantay sa tindahan ng kakilala. Puwede akong magpaturo kung paano manggupit sa barberong may pagupitan sa kabilang kanto. Maaring akong magpaturo kung paano mag-manicure o mag-pedicure kaya sa kaibigang bakla at kapag natuto ay mag-service sa mga kalapit barangay. Maraming paraan ang pagkita ng pera pero para tapakan ang pagkatao mo, hindi ko yata magagawa. 

HOW TO BE ALONE

A video by fiilmaker, Andrea Dorfman, and poet/singer/songwriter, Tanya Davis

visit Positivism

HOW TO BE ALONE by Tanya Davis

If you are at first lonely, be patient. If you've not been alone much, or if when you were, you weren't okay with it, then just wait. You'll find it's fine to be alone once you're embracing it.

We could start with the acceptable places, the bathroom, the coffee shop, the library. Where you can stall and read the paper, where you can get your caffeine fix and sit and stay there. Where you can browse the stacks and smell the books. You're not supposed to talk much anyway so it's safe there.

There's also the gym. If you're shy you could hang out with yourself in mirrors, you could put headphones in (guitar stroke).

And there's public transportation, because we all gotta go places.

And there's prayer and meditation. No one will think less if you're hanging with your breath seeking peace and salvation.

Start simple. Things you may have previously (electric guitar plucking) based on your avoid being alone principals.

The lunch counter. Where you will be surrounded by chow-downers. Employees who only have an hour and their spouses work across town and so they -- like you -- will be alone.

Resist the urge to hang out with your cell phone.

When you are comfortable with eat lunch and run, take yourself out for dinner. A restaurant with linen and silverware. You're no less intriguing a person when you're eating solo dessert to cleaning the whipped cream from the dish with your finger. In fact some people at full tables will wish they were where you were.

Go to the movies. Where it is dark and soothing. Alone in your seat amidst a fleeting community.
And then, take yourself out dancing to a club where no one knows you. Stand on the outside of the floor till the lights convince you more and more and the music shows you. Dance like no one's watching...because, they're probably not. And, if they are, assume it is with best of human intentions. The way bodies move genuinely to beats is, after all, gorgeous and affecting. Dance until you're sweating, and beads of perspiration remind you of life's best things, down your back like a brook of blessings.

Go to the woods alone, and the trees and squirrels will watch for you.
Go to an unfamiliar city, roam the streets, there're always statues to talk to and benches made for sitting give strangers a shared existence if only for a minute and these moments can be so uplifting and the conversations you get in by sitting alone on benches might've never happened had you not been there by yourself

Society is afraid of alonedom, like lonely hearts are wasting away in basements, like people must have problems if, after a while, nobody is dating them. but lonely is a freedom that breaths easy and weightless and lonely is healing if you make it.

You could stand, swathed by groups and mobs or hold hands with your partner, look both further and farther for the endless quest for company. But no one's in your head and by the time you translate your thoughts, some essence of them may be lost or perhaps it is just kept.

Perhaps in the interest of loving oneself, perhaps all those sappy slogans from preschool over to high school's groaning were tokens for holding the lonely at bay. Cuz if you're happy in your head than solitude is blessed and alone is okay.

It's okay if no one believes like you. All experience is unique, no one has the same synapses, can't think like you, for this be releived, keeps things interesting lifes magic things in reach.

And it doesn't mean you're not connected, that communitie's not present, just take the perspective you get from being one person in one head and feel the effects of it. take silence and respect it. if you have an art that needs a practice, stop neglecting it. if your family doesn't get you, or religious sect is not meant for you, don't obsess about it.

you could be in an instant surrounded if you needed it
If your heart is bleeding make the best of it
There is heat in freezing, be a testament.

LIMITLESS: The First Solo Art Exhibit of Joscephine Gomez, painter

I met her, Ms. Joscephine Gomez via Mr. Arnold C. De Villa when I commented on Mr. De Villa's posting of video links of Kundiman on his facebook wall. My love for Kundiman  made us meet and exchange of communication has started. She's a total package of an artist and she is truly an inspiration.

This photo is created for visual presentation purpose of my blog only. This is not the official poster of the exhibit. Photos credited to Ms. Joscephine Gomez, this is actually from her facebook album, one of her paintings and profile picture. 

Visual artist Joscephine Gomez presents 25 large, medium and small paintings in acrylic and watercolor in her First Solo Show, ''Limitless''. Her works depict
interesting impressionistic renditions of skies and seas either dominated by various shades of yellow, red, rust and orange or cool, refreshing shades of blue, purple and green, with black as the common color. 

On December 3, at 5: 30 pm, Friday her first Solo Art Exhibit will be held at Enchante, 3/F Oakwood Hotel-Joy Nostalg Bldg. ADB Avenue, Ortigas Center, Pasig City (across the Asian Development Bank)

                                                          Who is Joscephine Gomez? 

One of the Philippines' better-known classical singers, Ms. Gomez's impressive credentials include being the first Filipino classical singer to be presented in solo concerts in Brunei Darussalam and in Israel and one of the first to sing solo in Russia, where she represented the Philippines in the First International Music Festival for the Asia-Pacific Region.

She is also a well-known professional speaker and lecturer, author of 43 short courses in communication, personal and mind development for business executives, lawyers, doctors, educators and other professionals.

She is a theatre actor. Two of her memorable performances are those in Dulaang UP's Damit ng Emperador and in Tanghalang Pilipino's Orpheus Descending.

She is a journalist, a feature writer and a poet.

Her features articles have seen publication is almost all of the Philippines' broadsheets and leading magazines. She was a business and economic reporter in her youth and worked for the Business Day (now the Business World) and the Economic Monitor. She ran a medical column in the Miscellaneous Magazine in the early 90s and was also the music critic of the Manila Chronicle at around the same period.

The Philippines' pioneer voice therapy and rehabilitation consultant, she is the Founder and Chief Consultant of the JOSCEPHINE GOMEZ CLINIC for VOICE THERAPY and REHABILITATION.

Until the middle of 2009, she hosted CREATIVE SOLUTIONS, a one-hour TV talk show on Global news Network Channel 21.

A polyglot, she speaks nine languages and has taught five of them. She is the only Asian , to date, to have taught at the prestigious IKL Kommunikations Training Centre in Frankfurt , Germany (with branches in Mannheim, Munich and Barcelona). She is also one of the few Filipinos chosen by the British Council to speak at the First International Language Teaching Convention held at the SMX Convention Centre in Manila in 2009.

Of the many awards she has received, she treasures the most her award as ''The Philippines' Longest Cancer Survivor'', which she received from the Kapisanan ng mga may '''K'' sa Pilipinas, the umbrella organisation of all cancer groups in the Philippines. She was diagnosed with cancer at age two, was given 5 and then 10 years to live, but she continues to live with sight, with confidence and WITHOUT CANCER!

Having been spared from the recurrence of cancer and knowing how important early detection and continued surgical and medical intervention are, she has earmarked a certain percentage of the proceeds from the sale of her artwork to retinoblastoma patients at the Philippine General Hospital.

On being a painter:

Ms. Gomez started studying painting in February this year and took her studies seriously, painting almost everyday from six to twelve hours a day.

She has participated in 5 group shows since she began joining shows 8 months ago. Some of her works are currently on display in five reputable galleries, including the Hiyas Museum in Bulacan , where the LAKAN SINING ng Bulacan group show is currently being held.

Her mentors are two of the Philippines' finest artists: Gig de Pio, a former professor at the College of Fine Arts, University of the Philippines, and one of the Philippines' best portrait artists, and Joe Datuin, Grand Prize Winner of the International Olympic Art Competition and other art tilts, and a former professor at the College of Fine Arts, University of Sto. Tomas. 

A photo from her pictorial in Jaffa, Israel for the Photography and Videography Magazine of Israel, taken by its editor Nissim. Credit to Ms. Gomez for grabbing this photo from her Facebook account.

TALIKURAN

Komentula sa larawang kuha ni Jerico Casuga mula sa Facebook.

Larawan ni Jerico Casuga


"Talikuran"

Galing sa iisang dugo
At parehas na laman
Landas na tinatahak
Magkaibang pinupuntahan
Parehas na nagtatanong
"Ano ang kinabukasan?"
Depende sa daang
Kanilang patutunguhan.
Tuwid at tama para sa kabutihan
Baliko at mali ay siyang kasamaan
Wala sa luwang o ganda
Lugar na dadaanan
Sapagkat nasa puso
Siyang kasagutan.
Talikuran ang masama
Kabutiha'y sundan
Patungo sa buhay ng kapayapaan.

~Tula para sa "Back2Back"
Wallei Bautista Trinidad 21 Set2010

AKO AY AKO

Tulang ibinahagi sa SARILI: Sa Ngalan ni Alejandro G. Abadilla (A Call for Contributions to the Ongoing FB Anthology #19: SELF & EXPERIMENTAL LIT) ni Alexander de Juan

Ako
ang aawit
ng aking sariling musika

Ako
ang maghahatid
ng mumunting saya

Ako
ang sasayaw
sa sariling tugtog

Ako
ang kekembot
sa mapanuksong tunog

Ako
ang Diyosa
ng nilikha kong mundo

Ako
ang guro
ng paaralan ko

Ako
ang hamog
sa sariling langit

Ako
ang letra
ng nilikha kong titik

Ako
ay
Ako

Hindi ikaw o kahit sino

Ako
ay
Ako

ng kumplikadong mundo

MOMENT KO 'TO

Kalukahan ko. Emote mode ako. Bakit ba kasi kailangan pang mag-play ng mga kantang katulad nito… Ang sarap pala ng pakiramdam kapag malungkot na malungkot ka. Tapos papatakin mo luha mo at papahirin din naman sabay singhot. 

Sinabi na kasi, e. Ang kulit-kulit ko at ako din naman ang gumawa ng kung ano ang pinagdaanan ko ngayon. Moment ko ito. This is the moment! Parang hindi pa ako makapaniwala. Heto na at malinaw na malinaw. The time has come. Pinaniwala ko lang talaga ang sarili ko na kunyari may forever kahit alam kong wala. Kagagahan! Nag-inarte pa ako at nag-feeling 16 years old. May tama nga ako sa utak at tanggap ko naman. 

Kapag nagdedeliryo tayo sa kaligayahan, dapat talaga nilalasap to the last drop para pagdating ng time na tapos na, nalasahan mo ito at ninamnam pa. Kapag nasaid at naubos na, pasensya na lang. Talagang ganoon. Hindi talaga dapat pinakakawalan ang bawat pagkakataon sapagkat pagkamulat-mulat mo, maaari itong biglang mawala at dapat handa tayo sa lahat ng pagkakataon. 


Kung sana ang sakit nito ay puwedeng daanin sa pag-inom lang ng pain killer o pagpahid ng ointment. Madali sanang mawala makalipas ang ilang oras. Pero ang sakit na dala ng pag-emote dahil nasaktan ang puso mong tanga, ang tagal bago maghilom. Kahit yata 40 years pa kapag nanaig sa damdamin ang kirot na dulot nito, hindi matatanggal. 

Ang tanga ko nga. Hindi ko naman itinatanggi. Noon pa man sinabi ko na tama na at tapos na. Wala rin namang papupuntahan. Alam ko na sa bandang huli ako rin ang masasaktan. Ang daming beses na nga. Hindi lang isa, dalawa, tatlo, apat… paulit-ulit lang. Paulit-ulit akong nagpapakatimang. Wala akong sinasayang na pagkakataon na kapag pinakitaan ng pagmamahal kahit sa pinakamaliit pa nitong paraan, hulog na hulog na ako at napakadaling bumigay. Konting suyo lang, sabik na sabik at nagkakandarapa. May ibang kiliting hatid ito na hindi mo mawari. 

Nakakaasar ang puso. Nililito ka pa minsan. Hindi umaayon sa isip kadalasan Umayon man ang isip mo, ‘yung ibang nakapaligid sa iyo ang siya namang mamamakialam. Biktima kami ng sitwasyon. Dahil nagtagpo ang aming kaluluwang may kung anong hinahanap, nabulag yata. Sa aming dalawa namin nakita ang kalituhang dala ng pangyayari. 

Natapos na nga dapat noon pa. Hindi ko rin ipinilit ang sarili ko. Sitwasyon na naman ang sa amin ay nag-ugnay. Mahaba-habang panahon rin ang paglasap namin sa pagdedeliryong dulot ng kaligayahang bunga ng pagkahanap namin ng tagasalba sa kalungkutan.

Ilang oras bago ko sinimulan ito, tumutunog ang telepono ko. Ano ba ‘yan magpaparamdam na naman. Akala ko ba tapos na ang lahat? Ah, ako pala ang nagtuldok kahapon dahil nasaktan ako. Sakit na wala naman talaga sa lugar. Pero hindi naman sa koma nagtatapos ang bawat pangungusap. Para maganda ang tono ng bawat linya, kailangan tinatapos ng maaaring patanong at pandamdam. Naisip kong tuldok ang ilagay at huwag ng magkaroon ng susunod pang pahina. Makita ko lang ang katapusan nito. Wala na sigurong susunod na kabanata. Maghihintay na lang ako ng panibagong kuwento…

ANINO

Lumipas na ang nakaraan at tapos na ngunit ang ngayon ay magpakailan man. Ang hinaharap ay hindi nakasalalay sa ating mga kamay pero ang hinaharap ay nakasalalay sa ngayon. Isipin mong ang bawat minuto ng iyong buhay ay siya ng katapusan at ito na ang iyong mga nalalabing sandali.

Hayaan mong maranasan na maging masaya at malaya. Iisa lang ang ating buhay. Live life like a champion. Ang bawat isa sa atin ay nandirito sapagkat may dahilan. Gawing ang dahilang ito para maipakita sa mundo kung sino at ano ka.

Hindi ko sinasabi kung paano ka dapat mabuhay. Ang sa akin lang ay kung ano ba ang iyong pakiramdam kung magbabalik-tanaw ka sa mga nagdaang panahon ng iyong buhay. Huwag pagsisihan ang mga bagay na nagawa. Kung sa tingin mo na ito ay tama, gawin mo. Buhay mo iyan hindi buhay ng ibang taong nakapaligid sa iyo.

Gumawa ng mga desisyon na makakapagpaginhawa ng iyong nararamdaman. Huwag hayaang maliitin ka ng iba. Huwag gawing kawawa ang iyong sarili. Huwag kang mabuhay sa lilim ng anino ng ibang tao at lalo sa anino ng kanilang mga pangarap. Magkaroon ng sariling hangarin sa buhay at kung anu man ang pangarap mo ay pagsumikapan mong kumilos ng naaayon. Darating ang panahon para sa iyo.

ASAHAN NINYO...

Natapos na ang halalan. Iba sa kung ano ang mayroon dati. Kung ilang beses na rin akong nakaboto at ilang beses na ring umupo bilang poll clerk. Hi-tech na masyado at nakisabay din ang social networking sites. Updated ang lahat sa kung ano ang nangyayari dito, doon at kung saan. May videos, may pictures at may shout-out sa facebook, twitter, etc.

Pagkatapos nito? Ano na naman kaya ang susunod? Sino ang tatanggap ng pagkatalo? Sino ang mananalo? Sino ang dinaya? Sino ang nandaya? May mga nasaktan ba? May mga nasugatan? Panalangin kong wala sanang nagbuwis ng buhay.

Nakakalungkot isipin na may mga taong hindi kayang panindigan ang sariling desisyon at makapag-isip kung sino ang nararapat. Ilang milyon din ang nagka-memory loss at bigla nakalimutan ang mga pinagdaanan at nangyari noon. Sa bandang huli, lahat isisi sa Pangulo ng Pilipinas ang lahat ng problemang darating at biglang kinalimutan din na sila ang nagluklok dito.

Asahan ninyong marami na namang mga kung anu-anong pagpipiket, rally at mga pakikipaglaban na magaganap. Laging ganito ang eksena, walang pagkakaisa, uubusin ang oras sa pakikibaka sa lansangan at sasabihing si Pangulo ay pababain sa puwesto.

May mga impeachment complains na naman tiyak. Uubusin ang oras sa hearing ng mga pinararatangang tiwali at bigla makakalimutan ang sitwasyon ng bansa.

Asahan nyong may mga election hearings na magaganp, may imbestigasyon dahil dinaya daw ang ilan. Mauubos na namn ang oras at ang pondo ng gobyerno sa mga ganitong alingasngas at bigla makakalimutan na ang mga taong tirik na ang mga mata sa gutom.

Ang nanalong Pangulo, hindi pa nag-iinit ang puwit sa puwesto, pababaing pilit at hahainan ng mga impeachment complains. Magkakagulo ang kongreso, yes or no. May titiwalag, may babalimbing at may mag-wa-walk-out na naman. May mangigigil, may lalabas na bayani at may iiyak… baka may sumayaw pa!

Paulit-ulit lang naman. Ilang termino na ba ng Pangulo ang naranasan ko? Habang tumatagal, lalong tumitindi. Nakakasawa at nakakasuka.

Ang mga pulitikong pinagkatiwalaan ng tao at nagpabilog sa ulo ng mga ito ay siyang mga taong maghahatid ng malaking gulo sa ating bansa. Ang lahat sa kanila isisisi at bigla nakalimutan na sila mismong nagsisipag-aklas sa kalye ay sila rin mismong bumoto at naghalal dito.

Habang tumatagal lalong nabubulok ang sistema ng ating gobyerno. Habang may mga buwaya at mga mapagsamantala, hindi tayo titino. Kawawa ang bansa at kawawa ang mga taong nadadamay sa mas maraming porsiyento ng mga walang alam at pumapayag na maloko.

Asahan ninyong lahat na paulit-ulit lang iyan. Dahil ang mga binoto ninyo ay siya ring nakaupo sa mga nagdaang termino. Asahan ninyong lalago ang lahat ng kanilang negosyo, at ang mga Pilipino, dadami ang magugutom, lalong maghihirap at malulugmok na naman ang bansa at hindi na makakaahon.

Tayong tao rin naman ang may kagagawan. Kayo, sila… lahat kayong hindi nag-isip at nagpadala sa kung ano ang uso, kung sino ang patok at sino ang sikat.

Labis pa naman ang aking pag-asa na may kakaharaping bukas ang bansa at may liwanag pang magbubukas. Akala ko ay hihinto na ako sa pangingibang bansa at sa Pilipinas bubuo ng mga pangarap. Ang lahat ay boong akala lang pala. Habang pinapanood ko ang resulta, ako ay nahihiya, nagugulat at sa puso ko ay tila baga may kumukurot. Nasaan ang mga matatalinong Pilipino? Naubos na ba?

Nakakapanlumo. Bakit pagdating sa pulitika ang tanga nating mga Pilipino? Umaalingasaw ang baho at nakakasuka. Bongga pa naman tayo sa ibang aspeto at laging taas noong nakikipagtunggali saang sulok man ng mundo.

Sa pagkakataong ito, marami tiyak ang natatawa dahil sa resulta ng halalan. Ang tanging dalangin ko lang, kahit marami na ang nagpakatanga sa pulitika, hinihiling ko pa rin at ipinagdadasal ang patnubay ng Makapangyarihan sa lahat. Magkaroon ng himala at hugasan ang mga tuyot na utak ng marami sa atin at magkaroon naman ng bagong liwanag ang bansa. Paano na kaya?