ABANGAN: "i" INSPIRE THE WORLD POETRY FRIENDSHIP PARTY

Mga Larawan mula sa Facebook Account ni Doc Penpen.

Naganap ang pag-uusap sa pagitan nina Kuya Germs, Makata Tawanan, Punong Komisyoner ng Wikang Filipino, Kgg. Jose Laderas Santos at Kaibigang PenPen para sa ating "i" INSPIRE THE WORLD POETRY FRIENDSHIP PARTY na gaganapin sa Ika-10 ng Abril 2011.

Ang mga nabanggit na personalidad ay nangakong walang humpay na susuporta at patuloy na itataguyod ang adhikain ng pahinang at siguradong dadalo sa gaganaping masaya at punong-puno ng pagmamahal at pagkakaibigang pagkikita ng personal ng mga Makata para sa pinananabikang "i" INSPIRE THE WORLD POETRY FRIENDSHIP PARTY.

Mga larawan ng mga makata.

Piling tula ni Bb. Ceri Naz, isa sa mga nag-organisa ng pagtitipon.

Mula sa album ni Doc Penpen B. Takipsilim.

ANG BABAE SA DUYANG LAMBAT

Sa iyong mga mata itinatago ang lihim
Na siyang katanungang
Matagal nang hinihintay
Paano mahahanap ang kasagutan
Kung ikaw mismo ay nagtatago
Sa likod ng mga tanong
Sa pagitan ng iyong mga mata
May nakakubling hiwaga
Pilit hinahabi ng mga mapaglarong diwa
Nasaan ang kinikimkim na mga tanong
Ilahad ang bawat katagang nasasaloob
At bigyang laya ang damdaming nilulumot.

I INSPIRE THE WORLD POETRY CONTEST: SALI NA!

"YOUR POEM SHALL BE THE EXAMPLE TO CHANGE THE WORLD!" 

                                                                                                            ~penpen

________________________________________

WHO CAN JOIN? ANYBODY-- NOVICES, PROFESSIONALS, FRIENDS, SUPPORTERS,

COMMENTERS, TEACHERS, STUDENTS & VISITORS OF OUR PAGE.

AGE LIMIT? NONE. EVEN ELEMENTARY STUDENTS CAN JOIN

AS LONG AS YOU HAVE THE INTEREST TO CREATE YOUR OWN POEM.

________________________________________

For more information go here.

As of today, there are already 49 participants including me (wish ko lang okay ang tula ko!) and the organizers still need entries and is about to close on the 3rd of November.

TEN RANDOM MEMORIES WITH MY SISTER

Ako at ang aking mahal na kapatid. Magkasama

sa lahat ng oras. Sa saya, sa tuwa, sa dalamhati at

sa pighati.

Thirty years! Grabe, trenta sarado na ang aking mahal na kapatid, sister, sisbumba, sisteraka, shufatid, aking PA, Accountant, Auditor, tagapag-asikaso sa lahat, tagapagtago ng sikreto at minsan tagapag-buko, taga-booking din kung minsan, kasama sa lahat ng kalurquey-an, kabalitaan, kabalitaktakan, minsan naging magkaaway? kahati sa pag-ibig? Oo, si Marisan Bautista Trinidad-Dultra, ina ni Reinazia.

1. WEEKEND CHIKA. Noong elementary kami, dahil magkaiba kami ng tirahan (kay Mommy ako nakatira) tuwing biyernes ng gabi ay pumupunta na ako sa kanila at doon matutulog. Simula ng umaatikabong kuwentuhan tungkol sa mga sikreto na kadalasan ay tungkol sa mga crushes. Siyempre kilala ko ang crush niya at her age of 7, kumekerengkeng na ang hitad!

2. FASHION SHOW. Kung may weekend chika kami, may weekend fashion show din. Siyempre kaming dalawa lang ang nakakaalam at baka ma-ombag ako ni Nanay kapag nalamang isinusuot ko ang kanyang mga hig-heeled shoes at mga floral bestida. Buti na lang ang sis ko, ang husay magtago ng sikreto.

 

 

 

3. ASSIGNMENTS AT PROJECTS. Siyempre, di ako papayag na hindi bongga ang project ng aking kapatid kaya kuntodo suporta ako sa paggawa ng kanyang mga assignments at projects sa school.

4. FIRST DAY SA SAINT PAUL. Nasigawan ko siya at pinagalitan dahil lagi wala sa sarili. Iwanan daw ba ang neck tie na part ng kanyang school uniform? Kandagalaiti ako siyempre. Nakakaawa kasi lagi ko na lang siyang nasisigawan. Huhuhu!

5. RECOGNITION DAY 1996. Sabay kaming umakyat sa stage at sabay kaming sinabitan ni Nanay ng medalya. Siyempre ako ang first place at second siya. Paligsahan sa paggawa ng tula sa Saint Paul. O, di ba?

6. FIRST MOBILE PHONE. Mas nauna siyang nagkaroon ng mobile phone sa akin. College pa kami noon. Saludo ako sa kapatid ko pagdating sa pera. Masinop. Matipid. Ibang klase. Kaya naman nagkaroon ng cellphone na nabili niya ng second hand. Nokia 5110. Bongga na iyon that time. Buti naman at nagamit ko dahil ipinahiram niya sa akin.

7. DEBUT, 18th Birthday. Siyempre, kinareer ko ang paghohost at pag-aasikaso ng lahat. Nakaraos naman kami ng maayos at nag-enjoy ang madla.

8. BOOKING. Bago ako pumunta ng India, tiniyak niyang magkita kami ni _____ at naging maayos naman ang lahat. Mahusay mag-book ang kapatid ko. Sana siya rin ang maging dahilan ng pagbabalikan namin. Hahaha!

9. KASAL. Ako ang nagpursiging ikasal siya sa madaliang panahon. Gusto kong masaksihan ang kasal ng aking mahal na kapatid. Ako ang naging punong abala sa lahat. Invitaion, give-aways, damit ng mga abay, damit niya. Lakad dito, takbo roon. Natapos naman ng maayos at ilang araw lang ang lumipas at ako ay umalis na ng ‘Pinas.

 

10. AIRPORT. Siya ang laging sumusundo sa akin, si Kuya One ang driver at kasama si Jobie. Ma-drama ang huling pagsundo niya sa akin dahil sa isang yakap pa lang niya ay naramdaman ko na kung ano ang ibig niyang sabihin….

Taong 2001 ng kami ay magkasabay na makapagtapos

ng Kolehiyo. Cum Laude po ang kapatid ko. Kinabog ako.

New Year 2005

EROTIKA 100

Tulang ibinahagi sa panawagan ni Alexander de Juan para sa kanyang URAG: In the name of Jose Garcia Villa (A Call for Contributions to the Ongoing FB Anthology  #16: EROTICA)

Pumulandit


ang katas na malagkit
Tumulo



maalat na pawis
Nangawit



mga panga't litid
Nanggitata



ang maputing singit...

Tumilamsik



ang 'di mawaring katas
Kumandirit



sa sayang nilasap
Nabaliw



sa naramdamang sarap
Napunit



ang mga pangarap..

LOVE WON'T EAT ME

Love won't eat me anymore. But never will I hate it... The show must go on, life is still beautiful after all. I may be too sentimental enough to be eaten by the circumstances and situation but it was long enough that I had prepared for it. Accepting all the facts behind all the truth is the only thing I can do...

Love won't eat me... I don't want to be miserable just because the person I love the most, the person whom I thought will always be there will not care at all. I need to broaden the spectrum of my mind, I don't want to be over acting on these things, after all, it's part of the game. The game may be over, call it quits!

Love won't eat me. Love will hurt but never be strong enough to swallow whatever feelings left on me. It made me stronger. Love won't eat me. It won't hurt me. I will only cry...

Orihinal na sinulat noong Oktubre 2008 sa aking lumang blog. Naisipan kong buhayin muli dahil ito ang nararamdaman ko ngayon. Cheesy ba?

MOMENT KO 'TO

Kalukahan ko. Emote mode ako. Bakit ba kasi kailangan pang mag-play ng mga kantang katulad nito… Ang sarap pala ng pakiramdam kapag malungkot na malungkot ka. Tapos papatakin mo luha mo at papahirin din naman sabay singhot. 

Sinabi na kasi, e. Ang kulit-kulit ko at ako din naman ang gumawa ng kung ano ang pinagdaanan ko ngayon. Moment ko ito. This is the moment! Parang hindi pa ako makapaniwala. Heto na at malinaw na malinaw. The time has come. Pinaniwala ko lang talaga ang sarili ko na kunyari may forever kahit alam kong wala. Kagagahan! Nag-inarte pa ako at nag-feeling 16 years old. May tama nga ako sa utak at tanggap ko naman. 

Kapag nagdedeliryo tayo sa kaligayahan, dapat talaga nilalasap to the last drop para pagdating ng time na tapos na, nalasahan mo ito at ninamnam pa. Kapag nasaid at naubos na, pasensya na lang. Talagang ganoon. Hindi talaga dapat pinakakawalan ang bawat pagkakataon sapagkat pagkamulat-mulat mo, maaari itong biglang mawala at dapat handa tayo sa lahat ng pagkakataon. 


Kung sana ang sakit nito ay puwedeng daanin sa pag-inom lang ng pain killer o pagpahid ng ointment. Madali sanang mawala makalipas ang ilang oras. Pero ang sakit na dala ng pag-emote dahil nasaktan ang puso mong tanga, ang tagal bago maghilom. Kahit yata 40 years pa kapag nanaig sa damdamin ang kirot na dulot nito, hindi matatanggal. 

Ang tanga ko nga. Hindi ko naman itinatanggi. Noon pa man sinabi ko na tama na at tapos na. Wala rin namang papupuntahan. Alam ko na sa bandang huli ako rin ang masasaktan. Ang daming beses na nga. Hindi lang isa, dalawa, tatlo, apat… paulit-ulit lang. Paulit-ulit akong nagpapakatimang. Wala akong sinasayang na pagkakataon na kapag pinakitaan ng pagmamahal kahit sa pinakamaliit pa nitong paraan, hulog na hulog na ako at napakadaling bumigay. Konting suyo lang, sabik na sabik at nagkakandarapa. May ibang kiliting hatid ito na hindi mo mawari. 

Nakakaasar ang puso. Nililito ka pa minsan. Hindi umaayon sa isip kadalasan Umayon man ang isip mo, ‘yung ibang nakapaligid sa iyo ang siya namang mamamakialam. Biktima kami ng sitwasyon. Dahil nagtagpo ang aming kaluluwang may kung anong hinahanap, nabulag yata. Sa aming dalawa namin nakita ang kalituhang dala ng pangyayari. 

Natapos na nga dapat noon pa. Hindi ko rin ipinilit ang sarili ko. Sitwasyon na naman ang sa amin ay nag-ugnay. Mahaba-habang panahon rin ang paglasap namin sa pagdedeliryong dulot ng kaligayahang bunga ng pagkahanap namin ng tagasalba sa kalungkutan.

Ilang oras bago ko sinimulan ito, tumutunog ang telepono ko. Ano ba ‘yan magpaparamdam na naman. Akala ko ba tapos na ang lahat? Ah, ako pala ang nagtuldok kahapon dahil nasaktan ako. Sakit na wala naman talaga sa lugar. Pero hindi naman sa koma nagtatapos ang bawat pangungusap. Para maganda ang tono ng bawat linya, kailangan tinatapos ng maaaring patanong at pandamdam. Naisip kong tuldok ang ilagay at huwag ng magkaroon ng susunod pang pahina. Makita ko lang ang katapusan nito. Wala na sigurong susunod na kabanata. Maghihintay na lang ako ng panibagong kuwento…

BONGGANG TULA PARA KAY NANAY

Mga larawang kuha ni Maan Trinidad-Amigleo

Sangkaterbang gawain

Paglalaba…

Pamamalantsa…

Pati pagtitinda…

Nag-eskoba, nagluto at nanahi pa,

Binihisan mo kami ng bongang-bongga!

Duktora ka kapag kami ay may sakit

Kahit masama ang timpla’y niyayakap mo kaming pilit

Isa ka ring guro sa tuwing sasapit ang gabi

Walang alinlangang mahal na mahal mo kami

Alam kong lahat kung ano ang iyong pinasok

Lahat ay ginawa ng buhay ay mairaos

Tinda dito, alok doon, lakad dito, sadsad doon

May pagkain sa hapag, sa eskuwela’y may baon.

Huwag mangunsumi sa kung ano kami ngayon

Ang mahalaga’y masaya ka

Sama-sama tayo boong panahon…

Maligayang Kaarawan Nanay!

Larawang kuha ni Maan Trinidad-Amigleo

KUWENTO NG BULAG NA MATA

Credit to my model Deepak Lama, person working under my management.

Minsan may nababasa ka at bigla kang mapapahinto at makakapag-isip at pagkatapos gusto mo itong ibahagi sa mga taong mahal mo.

May isang bulag na babaeng galit na galit sa kanyang sarili dahil siya ay bulag. Galit siya sa lahat ng taong nakapaligid sa kanya. Galit siya sa mundo. Pero hindi ang kanyang kasintahang palaging nasa tabi niya at minahal siya sa kung ano siya. Sabi niya kung makakakita lang siya at magkakaroon ng mga mata ay pakakasalan niya ang kanyang kasintahan.

Isang araw, isang tao ang nagbigay ng isang pares na mata sa kanya upang siya ay makakita at mapagmasdan niya ang kanyang kasintahan. Sabi ng kasintahan niya, “Ngayong nakakakita ka na, pakakasalan mo na ba ako?” Nagulat ang babae ng makita niyang bulag din pala ang kanyang kasintahan at bigla niya itong tinalikuran, iniwanan at kinalimutan.

Umiiyak ang lalaking nagpakalayo-layo at ng katagalan ay nagpadala ng mensahe sa dating kasintahan. “INGATAN MO ANG AKING MGA MATA.”

Ganito kung paano nag-iiba ang tao sa pag-iiba ng kanilang estado sa buhay. Bihira lang ang nakakaalala at nagbabalik sa kanilang pinanggalingan. Kakaunti lang ang palaging nandiyan upang damayan ka sa mga pinakamapapait na sandali ng buhay…

KUWENTONG TOOTHPICK

Hindi ako sanay mag-toothpick at lalong hindi ako gumagamit nito. May mga taong nakasanayan na kasing mag-toothpick at parang pagkaing nakahain din sa mesa. Pagkatapos ng masaganang kainan, toothpick ang agad kinukuha upang tanggalin ang tinga.

Bigla naalala ko ang tungkol sa toothpick. Noong nasa India ako, pili lang ang mga kinakainan namin. Mas madalas burger o pizza. Mahirap makahanap ng plain rice. Hindi rin naman available kahit sa McDonald’s dahil sa Pilipinas nga lang yata mayroon nito. May mga pagkakaton namang mahirap tanggihan ang mga imbitasyon ng mga kaibigan. Kaya kahit pilit, para hindi sumama ang kanilang loob. Go! Sa maliliit na kinang pang-Indian, may mga toothpick sa counter at doon puwedeng kumuha pagkatapos magbayad.

Nagkaroon ako ng Indian bestfriend, o sige sabihin na nating mas higit pa doon dahil halos sa kanila na ako tumira. Si Varun Singh, 17 years pa lang siya noong panahong iyon at ako ay 23. Kung paano kami nagkakilala ay dahil sa toothpick. Toothpick ang may sala. Hahaha! Toothpick na nakalagay sa counter ng kainang pang-Indian at nakalimutan ko na ang pangalan. Hindi naman kasi kilala. Parang carinderia lang. Ang natatandaan ko lang, sweets lang ang kinain ko. ‘Yung gulab jamun.

Nakakabitin ba? Basta, sumasagi sa isip ko si Varun kapag may toothpick akong nakikita. Si Varun na ng dahil sa toothpick ay naging bahagi ng buhay ko. Mabait ang nanay niya, si Mommy Madhuri. May kapatid siyang babae, si Aditi. Wala ang tatay niya, pinadala ng gobyerno ng India sa Iraq bilang Deputy Manager ng isang kumpanya.

Nang dahil sa pamilyang ito ay naramdaman ko kung paano ang buhay Indian. Maraming beses din kasi akong tumigil sa kanila. Kasama sa mga lakad. Sinusundo ako ni Varun minsan sa institute na pinapasukan namin at inuuwi sa kanila. Naipagluto ko na rin sila ng ilang beses. Tinadtaran ko na lang ng sili para may lasa. Pero nasarapan naman sila. Marami pa akong bagay na nagawa sa piling ng pamilyang ito at naramdaman kong itinuring akong anak.

Kung hindi dahil sa toothpick, hindi ko makikilala si Varun at hindi mararanasan ang mga bagay na ito na nagpatingkad ng pagtigil ko sa India. I lost communication with Varun. Timang din kasi siya. Alam ko may maganda na siyang trabaho bilang IT Specialist. Sinubukan kong i-search ang pangalang Varun Singh pero libu-libong Varun Singh mayroon sa India. Nakakapagod isa-isahin at baka mapuno ako ng tinga. Wala pa naman akong toothpick…

ANG PAGYABONG NG BULAKLAK NA MUNTIK NG MATUYO

Para sa isang kaibigang namumukadkad na parang bulaklak...

Kapag tayo ay nagplano minsan hindi naman nangyayari. Kapag may ginusto tayo at hindi naman napasaatin bigla na lang tayo malulungkot at parang ginuhuan ng matataas na gusali. Sa kabila nito patuloy pa rin naman tayong nagdadasal at ang kagandahan nito, ipinagdadasal din tayo ng mga taong nagmamahal sa atin lalo na ng mga kaibigan. Ang Diyos, ibibigay ang lahat ng para sa iyo sa oras na mas dapat at mas alam niyang tama.

Sa pagsapit ng edad na akala mo ay naubusan ka na ng taong makakasama mo sa buhay, tila nawawalan ka na ng pag-asa at kasabay nito ang pagkalungkot at may tila may mga boses na bumubulong  na nagbibigay puwersa sa iyong huwag mapagod sa paghahanap dahil tiyak may darating.

Sa papalapit na pagkatuyo ng bulaklak ay nakakasumpong pa rin ito ng pagkakataong yumabong. Tila may kung anong sustansiyang nagbigay buhay dito upang muli ay bigyan ng pag-asa at mamukadkad. Hindi pa nga huli ang lahat.

Nasumpungan ng kaibigan ko ang kilig na ibang-iba sa kilig na naramdaman niya dati. Tuwang may pag-asa at hindi basta tuwa lang na biglang mapapawi muli. Isang kaligayahang hindi basta magtatapos kung hindi papasimula pa lang.

Nararamdaman ko ang galak ng kanyang puso at ang kilig na halos magpa-ihi sa kanya. Mga kilig na pigil na pigil at walang paglagyang kasiyahang nakakahawa. Kulang ang maraming minuto para sa mg detalye ng lahat, kahit oras o araw pa. Marami pang dapat pagkuwentuhan at marami pang mga chikahang dapat abangan.

Masaya ako para sa kanya at patuloy ko pa ring ipapanalangin, kasama ng iba ko pang kaibigan na na makatagpo sila ng tamang pagkakataon upang mamukadkad at yumabong kasabay ng kaligayahan at kapayapaan ng kanilang mga puso.

MGA HULING TALATANG IPAPABASA SA KANYA

Ngayong gabi makakagawa ako ng talatang

Nais kong ipabasa sa kanya kung saan

Binabalot ng kalungkutan ang aking

Mga matang malamlam

Tila ibig pumatak ng mga luha

Ngunit nais kong tapusin

Ang mga huling talatang

Sa kanya ay nais ipabasa…

Ngayon ang gabing sa langit ang mga bituin ay kumikislap

Bilog ang buwan at may hatid na liwanag.

Katulad rin ito ng mga gabing aming pinagsaluhan

Hindi mabilang na sandaling pinupuspos ng galak

At mga pagniniig na siyang pinangarap.

Ngunit ngayong gabi rin tatapusin

Ang sayang binigyan ng kulay

At pilit tatapusin ang mga huling talatang

Sa kanya ay iaalay.

Ang lungkot na ngayon ay aking nadarama

Ay katulad din ng lungkot bago siya nakilala

Minahal niya ako, minahal ko siya

Ngunit ngayong gabi ay tatapusin ang mga linya

Ng talatang sa kanya ay ipapabasa.

Talatang ang laman ay paghihiwalay

Upang buuin muli ang mga sariling nasugatan.

Ang talatang maisusulat ko ay lipos ng kalungkutan

Sapagkat hindi namin ninais na maghiwalay

Ngunit ngayong gabi kung saan ang ilan ay payapang natutulog

Ay gigisingin ang damdaming puno ng lungkot.

Sapagkat ngayong gabi ay isusulat ko

Ang mga huling talatang sa kanya ay ipapabasa

At bibigyang dahilan ang paghihiwalay ng landas

Mapait, masaklap, malungkot, puno ng pighati

Iniibig ko siya pero hindi dapat mahalin

Siya’y sa iba na, iba na ang kanyang makakapiling

Diwa ko’y lumilipad at hindi mapakali

Iniisip ko siya, ang lamlam ng kanyang magagandang mga mata

Matatamis na ngiti at mahihigpit na haplos ay nasa aking gunita

Hindi ko na siya dapat mahalin pero iniibig ko siya

Kaya ang aking damdamin ay ilalagay ko

Sa mga huling talatang ipapabasa sa kanya…

MANIKANG BASAHAN VS BARBIE DOLL

“Mas gugustuhin ko pang maging manikang basahan na puwedeng angkinin ninuman kay sa maging Barbie Doll, sosyal nga pero piling-pili lang ang puwedeng humagkan…”

SENTIMIYENTO NG ISANG NAGMAHAL AT NAMANHID ANG PUSO

Parang ibig ko nang maniwala sa kasabihang bulag ang pag-ibig. Dahil alam ko, hindi naman talaga ako bulag pero bakit nga ba ako’y nagpaangkin sa iyo, nagpakaloka at halos maging alipin mo.

Sa totoo lang, minahal naman kita talaga kaya nga ikaw ang napiling makasama ko sana habangbuhay at ikaw ang naging ama ng mga anak ko. Sinimulan nating bumuo ng pamilya. Pilit na inunawa ang pagkukulang ng isa’t isa at pilit pa ring pinagyayaman ang pagsasamang ipinagdadasal ko na maging masaya sa habang panahon.

Wala nga palang panghabambuhay, ang lahat ay nagbabago at walang permanente sa mundo. Kahit na pinilit kong maging mabuting asawa para sa iyo at kahit alam kong may mga pagkukulang ako, batid kong napagbayaran ko na ang lahat. Pinagbabayaran sa mga paraang lingid sa iyong kaalaman ay alam ko naman talaga ang mga ginagawa mo. Masakit malaman ang katotohanan pero iyon ang pinakamabuting paraan para hindi ako magmukhang tanga sa paningin mo at sa paningin ng lahat ng taong nakapaligid sa akin. Sa pagkakataong ito ay tila bagang lumilinaw na ang lahat sa akin. Ang pagkabulag ng pag-ibig kong sa iyo ko lang inilaan ay parang kandilang unti-unting natutunaw sa pagkakasindi nito. Sa bawat pagpatak ng natunaw nitong bahagi ay kasabay ng pagpatak ng aking mga luha. Mga luha ng pighati, takot at pangamba.

Noon akala ko ay okay na ang lahat, na puwede ka namang magbago. Ngunit habang tumatagal ay tila bagang nanlalamig na ang ating pagsasama ng dahil sa mga kagagawan mong pilit itinatago pero nababatid ko naman. Naiisip ko minsan kung asawa pa nga ba ang turing mo sa akin o gamit lang. Sa pagkakataong ito, hindi ko na hinahangad ang pagmamahal mo kundi ang respeto kahit hindi na bilang ina ng mga anak mo kundi tao.

Masakit isiping sa ganito pa mauuwi ang pagsasamang pinangarap ko. Ngayon, batid kong hindi ka na magbabago at sa araw-araw na nakikita kita ay takot ang nararamdaman ko sa mga maaari mong magawa. Marami ka ng ginawang hindi ko na matanggap at sa tuwing naiisip ko ay nanginginig ang aking laman at ibig ko ng kumawala.

Pero bakit ba pilit ko pa ring ipinagsisiksikan ang sarili ko sa iyo, ang damdamin ko? Sa bawat pagpintig ng puso kong nagmahal sa iyo, ng dahil sa mga pangyayari ay unti-unti na itong namamanhid. Hindi na ito ang pusong dati ay bulag sa katotohanan ng iyong pagkatao. Nakukuha ko pa ngang ngumiti kapag minsan at para bang wala lang. Tandaan mo na ang pusong nasugatan ay mahirap maghilom. Maghilom man ito’y kasunod ng pamamanhid, parang walang pakiramdam at pilit humahanap ng bagay na makakagamot dito.

Manhid na ang puso kong minsan ay umibig sa iyo. Hayaan mo ng kumawala ako sa parisukat na mundong iniikutan ko. Ubos na ang luhang pumatak mula sa aking mga mata. Malat na ang aking mga hinaing ng pagsasabing tama na. Pakawalan mo na ang minsa’y naging bahagi ng buhay mo. Manhid na ako. Wala na akong pakiramdam. Uhaw ako sa kaligayahang naipadama mo ng minsan ngunit binawi mo rin naman sa kahuli-hulihang sandali. Sapat na ang lahat…

NANABIK AKO SA IYONG PAGDATING

Para sa isang kaibigang nagmamahal at naghihintay…

Mga matatayog na pader ang tila hindi mawaglit sa aking isipan. Sa isipan kong wala pang kamuwang-muwang, iyon ang tila bagang mundo na aking palaging nakikita at ang aking mga mata ay tila baga mga bolang umiikot at nagmamatiyag lang sa paligid. Ang pagkakaalam ko, isa lang iyon sa bahagi ng buhay ng lahat ng tao lalo ng batang katulad ko.

Labis ang aking pagtatakang sa pagsapit ng gabi ay hindi na kita nakikita at hindi ko na naririnig ang iyong malulutong na tawa. Wala ang kamaong hitik sa lakas na tumatapik sa malulusog kong binti sa aking pagtulog. Hinahanap ko ang mabibikas na pangangatawang alam kong bubuhat sa akin sa pagsapit ng disoras ng gabi kapag ako ay umiiyak.

Hindi kita araw-araw na nakikita at labis ang aking pagtatakang tila baga kulang ang nasa paligid ko. Masaya naman ang lahat ng mga nakapaligid sa akin ngunit iba ang halakhak ng isang taong nais kong mapakinggan at paulit-ulit na hinahanap na marinig ng aking mga tenga at makita ng aking mga mata ang pinagmumulan nito. May kung anong mga katanungan sa aking isipan at pilit na inuunawa ng aking puso ang tunay na kalagayan ng pamilyang mayroon ako.

Sa tuwing nakikita kita, iba ang siglang nararamdaman ko at tila may paglalambing na nais kong magtagal sa iyong mga bisig kapag hawak mo ako. Ngunit bakit ba kay daling lumipas ng oras at kapag sasapit na naman ang dilim ay nagkakalayo na tayo at hindi na kita natatanaw.

Kaybilis lumipas ng mga araw at unti-unti ko ng nababatid ang mga katotohanan at pangyayaring hindi man paulit-ulit na sabihin ay arok na arok na ng aking isipan. Si Mommy ang madalas kong kasama at abala naman sa paghahanapbuhay. Ang aking mga kapatid ay tila mga engkantada at diwatang nakapaligid sa akin at pinupuno ng pagmamahal ang aking paligid. Batid ko na ang lahat at dahil sa mga pangyayaring ito ay tila bagang pinananabikan ko ang araw at ipinagdadasal ko hanggang ngayon na ikaw ay makasama ko, makasama ni Mommy at ng aking mga kapatid.

Sapat na ang mga narinig ko. Walang pait sa puso ko. Hindi ko binigyan ng pagkakataong sisihin ka kung bakit wala ka sa mga araw na dapat ay kapiling kita. Hindi ko iyon magagawa dahil alam mong isa ka sa mga pinakamahalagang taong nais kong makasama, makapiling at ibuhos ang aking buong pusong pagmamahal.

Nais kong ipabatid sa iyo na buong-buo ka pa rin sa puso ko. Mahal na mahal kita Daddy at ako ay nananabik sa iyong pagdating at nais kong ipabatid sa iyo na ikaw ang magiging pinakamasayang ama sa araw kung kailan ihahatid mo ako sa altar sa pagsundo ng pangalawang lalaking pinakamamahal ko. Ikaw pa rin ang number one sa puso ko.

APATNAPU’T PITONG TAON

Marso 10, 1963 ang eksaktong petsa ng ikasal si Mommy at si Daddy. Kung nagkaroon sila ng anak, marahil marami na silang apo at ang panganay nila ay sabihin na nating 45 years old. Pero hindi sila nagkaanak kaya nga ako ang kanilang inilagaan. Bumuo kami ng isang pamilya. Ako bilang nag-iisang anak. Nagsama sa hirap at pagpupursigi para makaraos. Wala na si Mommy. Nandiyan pa si Daddy. Ang alaala ay palagi lang nandiyan. Katawan lang ni Mommy ang nawala, alam kong nandiyan lang siya kasama namin araw-araw. At ang araw na ito ay paggunita sa araw ng kanilang kasal, apatnapu’t pitong taon at bibilangin ko ito hangga’t ako ay may gunita pa.

WALONG DAAN AT LIMAMPUNG ARAW AT LUGAW

Ito ang pinakaunang pagkakataon na inilagay ko ang mukha ko sa aking PROJECT 365. Hindi ko mapigilang hindi ilagay ang picture ko kasama ang isa sa mga taong dahilan kung bakit kulang na lang ay sumagad ang ngiti ko sa tenga dala ng aking kaligayahan. Isang kaligayahang malapit ng magtapos ngunit payapa naming iiwan ang isa’t isa at pipiliing hanapin ang panibagong kaligayahan sa kung ano ang dapat. Malungkot kung iisipin pero dahil naihanda ko na ang sarili ko sa kahihinatnan nito matagal ng panahon kong natanggap. Masakit, mapait ngunit mapagpalayang pagmamahal.

Oo, ito ang aming ika-850 araw na magkasama. Pinakamatagal na pagsasamang hahantong din naman sa paghihiwalay ng landas. Wala nga kasing permanente at naniniwala ako sa kasabihang there’s no such thing as forever. Ibang saya ang idinulot ang araw na ito dahil madaming nasa puso ni Amrit ang kanyang sinabi dahil kay Kuya. Hindi ko kilala si Kuya, isang pagkakataong hindi nangyari kailan man dahil walang nangahas na magtanong. Tawagan natin si Kuya na Kuya Boy dahil nag-ala Boy Abunda siya sa mga nakakalokang tanong at si Amrit ay nagtila isang artistang sinasagot ang mga issue.

Nagtakaw ako sa lugaw at dahil nagustuhan na rin naman ito ni Amrit ay ito ang pinili naming kainan na minsan lang mangyari. Napakadalang. Maliit lang ang lugar ng kainan kaya nakihati kami kay Kuya sa mesa at siyempre Ms. Friendship ang  lola, mega-upo na kami at basta bigla na lang nagkapalagayan ng loob at buong akala ni Kuya ay Pinoy din si Amrit kaya kinakausap niya ng Tagalog. Nagkatawanan. Sa pagkakatong ito kasi ay may hindi kami pagkakaunawaan ni Amrit dahil hindi niya sinabi kaagad ang eksaktong lugar kung saan siya nanggaling. Naghintay lang naman ako sa kanya ng matagal at super late ang lolo sa pagdating at ako naman ay na-high-blood na naman at nagtatalak ever. Ugali ko ng magtatalak, parang inang galit na galit sa anak. Heto ang ilang usapang nagpataba ng puso ko at nagpasaya. Dahilan para hindi ko na buksan ang issue kung bakit late si Amrit at kung saan siya pumunta:

Kuya: I thought you’re Filipino.

Amrit: Hahaha. That’s the usual impression. Do I look like one?

(sumabad ako, nagsalita ng Tagalog.

Ako: Ngayon lang Kuya dahil matagal na niya akong nakasama pero dati hindi yan mukhang Pinoy.

Amrit: What did you say?

Kuya: He told me that you look like Filipino just recently not like before the first time you’ve met. How long have you been together?

Amrit: 2 years and a quarter.

Ako: 850 days.

Kuya: That’s good to hear. A Filipino and a Nepali. So, how’s life being with him, este with her? Hehehe.

Amrit: Wallei is so caring, loving and a type of a person you’ll easily fall in love with.

Ako: May ganon? Ngayon ko lang narinig sa kanya ‘yan.

Kuya: I can see how happy you are together. Do you speak Filipino? Do you know any phrases in Tagalog?

Amrit: Yeah. Kumusta ka?

Kuya: That’s good. What else?

Amrit: Sige na. Naman eh. Some sort of expressions usually I hear from Wallei.

Kuya: Is there anything you want to tell?

Amrit: Mahal Kita.

Kuya: Do you know the English translation of that?

Amrit: Of course. I love you.

Kuya: To whom do you want to tell that?

Amrit: To the person beside me.

Ako: Hahaha. May ganyan talaga? Kaloka!

Amrit: You know that.

Ako: I feel it. Even if you don’t say. I know.

Kuya: Wow! To think that you both belong to different nationalities makes me wonder how you managed to be together. Saan ka ba nakatira?

Ako: Sa kanya ako umuuwi. Pero may inuupahan akong flat para may uuwian pag nag-away. I stay there during weekends. Day off ko sa kanya.

Ako: I think I need to take photos. Kuya, kunan kita.

Kuya: Hahaha. May ganyan. Camera shy ako.

Ako: Sige na. Kunan ko din kayo ni Amrit. Kuhanan mo din kami.

Kuya: Hindi ko alam camera mo.

Ako: I-set ko tapos press mo na lang.

Kuya: Sige.

(Natapos ang picture galore.)

Kuya: Maiwan ko na kayo. Nice meeting you Amrit and Wallei. You look happy together.

Ako: Salamat kuya. I-blog ko ito, ha!

Kuya: Sige. Paalam.

This is another unforgettable memory, which I will forever cherish. Salamat sa lugaw at sa walong daan at limampung araw ng saya, minsa’y madrama, may iyak, may away pero sa bandang huli pag-ibig pa rin ang nangingibabaw. Parang ayaw ko ng matapos ito.

ISANG PAGPUPUGAY SA MGA KABABAIHAN

Ngayong Women’s International Day, isang pagpupugay ang inihahatid ko sa lahat ng kababaihan sa mundo.

Pagpupugay para sa mga kababaihang ina ng tahanan at nagsisikap maging isang responsableng ina para sa kanyang mga anak at dakilang asawa para sa kabiyak.

Pagpupugay sa mga kababaihang nangibang bansa at tinitiis ang pagkawalay sa kanyang pamilya.

Pagpupugay sa mga “single mothers” na nagpapakatatag harapin ang buhay sa kabila ng pag-iisa nitong pagtataguyod sa kanyang mga anak.

Pagpupugay sa mga kababaihang nakikipaglaban sa kanyang karapatan.

Pagpupugay sa mga babaeng naghahanapbuhay katulong ang kanilang asawa at mga kababaihang inuuna ang pamilya bago ang sarili.

Pagpupugay sa mga kababaihang nangunguna sa lahat at anumang antas ng industriya.

Pagpupugay sa mga babaeng magsasaka, driver, welder at iba pang gawaing panlalaki na hindi alintana ang sinusuong na bigat ng bawat gawain.

Pagpupugay sa mga kababaihang guro na gumagabay sa mga mag-aaral.

Pagpupugay sa mga kaibigan kong babaeng tunay na kaibigan at karamay ko sa lahat ng aking pinagdadaanan.

Ang araw na ito ay para sa inyo.

KUNG NABUBULUNGAN ANG PUSO

Ang puso kung nabubulungan lang at nakikinig marahil wala ng timang sa lupa. Sa dinami-dami ng mga natitimang, lahat may kinalaman sa pag-ibig na kagagawan ng puso. May mga sobrang husay, sobrang tino na pagdating sa pag-ibig ay zero at walang alam. Nagpapakatimang sa pag-ibig na mapang-asar pero nakakatuwa naman kung minsan.

Kung ang puso nakikinig, ibubulong kong huwag tumibok ng alanganin at kung puwede ay magpakahinahon sa mga panahong halos mahulog ka na sa sobrang pag-ibig. Ibubulong kong  huwag muna, teka muna at ako ay hindi pa handang magmahal.

Kung nabubulungan ang puso sasabihin kong magpakatino at huwag maging tanga sa mga oras na dapat ay tumitibok ito ng tama. Ibubulong kong magpakahinay-hinay sa pagkabog para ang pinaglalagyan nito (ako ‘yon) ay huwag mahulog at malunod.

Pangangaralan ko ang puso na maging manhid minsan kung kinakailangan para hindi ganoong kasakit ang aking maramdaman. Ang sakit ng puso ay sakit din ng buong katauhan, sakit lalo ng isipan. Pero minsan, nagiging bulag ang puso sa katotohanan kaya nga nagiging tanga ka. Kalokang puso, walang mata pero nabubulag pa!

Ibubulong ko sa puso kong kung maari ay huwag magpakitamang at ng sa gayon ay maging matino naman ako sa mga pagkakataong mas kinakailangang isip ang gumana. Sasabihin kong pabayaan ng isip ang magpasya at huwag ng mamakialam pa. Baka sa ganitong paraan ay hindi ako maluka.

Nananadya kasi ang puso. Nakakaasar pa minsan. Kung kailan pakiramdam mong iyon na, dumating na, malilito pa at pilit gagawa ng eksena. Kakaloka. Kakatimang…

ANG MAGING SINGLE AY MASAYANG TUNAY

Kinuhanan ko yung sipit, nakakatuwa… isang pilang mahaba, lahat single. Tapos naalala ko lang ang mga kaibigan ko…

Ngayong taong ito ang pagbabadya ng pagkawala ng mga numero sa kalendaryo ng karamihan sa mga kaibigan kong hanggang ngayon ay single pa. Ang ilan ay purong-puro at ang iba ay malay ko ba kung nagkamalay na sa kung anong bagay o sadyang naglilihim lang. Ang masasabi ko lang sa inyo mga dear friends, magpakasaya at huwag maging alipin ng kalungkutan. E, ano naman kung single ka pa? Ang maging single ay masayang tunay! Totoong-totoo, kaya huwag ng maging bitter o magmukmok sakaling hindi na dumating ang sinumang hinihintay ninyo. Ang gawin ninyo ay pagtuunan kung paanong ang iniiisip at parating na kalungkutan ng pag-iisa ay mabigyan ng solusyon.

Ngumiti, magbunyi… yan ang dapat gawin dahil ang maging single ay masayang tunay!

1. Makakatulog kang walang dadantay sa iyo at hindi makakarinig ng anumang hilik dahil wala ka namang katabi. Masarap matulog ng maraming unan na kayakap at kung may stuffed toy ka pa, e di bongga!
2. Makakakain ka ng ice cream, chocolate at lahat ng gusto mong kaining walang pipigil sa iyo at walang makikihati. Kahit ilang scoop o galon pa ng ice cream ang kainin mo, solong solo mo ito.
3. Mabibili mo ang lahat ng gusto mong bilihin. Maisusuot mo ang damit na gusto mo na walang pipigil sa iyo. Kasehodang ipagladlaran mo ang kaluluwa mo. Hehehe.
4. Unlimited ang iyong pag-online, mapa-chatting o facebook. Walang pipigil sa iyo at sasaway kung sino ang dapat mong maging kaibigan at makakapili ka ng kahit anong profile pic na gusto mo na walang makikialam.
5. Hindi ka mangangambang mag-isip ng mga pangregalo para sa mga monthsaries at anniversaries. Wala ka namang ipagdidiwang kaya iwas gastos at iwas pressure.
6. Bonggang-bongga kang makakapag-travel at mapupuntahan ang lahat ng gusto mong puntahan na walang kontra at walang guwardiya.
7. Hawak mo ang oras mo, period.
8. Hindi mo kailangang magpaliwanag sa lahat ng ginawa mo sa buong araw.
9. Bonggang-bongga ang oras mong makakasama ang lahat ng kaibigan mo at makakapag-chikahan kayo to the fullest level. Puwede ka ring uminom (kahit hard pa) hanggang gusto mo. Magpakalasing ever ka man, walang pupwersa sa iyong tumigil ka.
10. Higit sa lahat, you are free. Parang ibong nakawala at nakalipad at pupuwedeng dumapo kahit saan.

Pagkatapos mong malaman na masaya nga ang maging single, darating pa rin sa puntong mapag-iisip ka at lahat ng kasiyahang hatid ng pagiging single ay tila baga panandaliang sasayad sa buhay mo. Pagkatapos nito, bigla ka na namang mag-e-emote, malulungkot, maiinggit at biglang iiyak at sasabihing, “Kailan ka darating, nakakapagod palang maging single!”